Archive for Φεβρουαρίου 2009

h1

Το Ρεπό μετά από εφημερία δεν το διαπραγματευόμαστε!!!

17 Φεβρουαρίου 2009

Τα τελευταία 2 χρόνια βρίσκονται σε εξέλιξη κινητοποιήσεις στο χώρο της υγείας, με κέντρο τους τα νοσοκομεία όλης της χώρας, γύρω από τα ζητήματα του χρόνου εργασίας, των προσλήψεων, των μισθολογικών αυξήσεων του νοσοκομειακού  ιατρικού  προσωπικού  και  της  πρόσβασης  στη  δημόσια  υγεία.  Ο  υπουργός  Αβραμόπουλος  μας υπενθύμισε για άλλη μια φορά, πως η υπογραφή του αξίζει όσο και η πολιτική αξιοπιστία οποιουδήποτε πολιτικού (δηλαδή δεν αξίζει τίποτα), πήρε πίσω ουσιαστικά την υπογραφή που είχε βάλει στην κλαδική σύμβαση πριν από τα Χριστούγεννα, καταθέτοντας τροποποιημένη την συμφωνημένη με τη διαπραγματευτική ομάδα της Ο.Ε.Ν.Γ.Ε. σύμβαση, σαν νομοσχέδιο για ψήφιση στη βουλή. Οι τροποποιήσεις φυσικά προς το χειρότερο: δεν υπάρχει καμία δέσμευση για τη μη υπέρβαση του ορίου 2 και 4 εφημεριών ανά μήνα (για ειδικούς και ειδικευόμενους αντίστοιχα), οι  προβλεπόμενες 4.000προσλήψεις  μειώνονται  στο  μισό,  και  οι  αυξήσεις  στους  μισθούς  επίσης  πετσοκόβονται.

Την  ίδια  ώρα  που  ο  υπουργός προσπαθεί  να  κάνει  παζάρια  και τροποποιήσεις  πάνω  στα  ήδη συμφωνημένα,  μέσα  στα  νοσοκομεία οι  πιέσεις  προς  τους  γιατρούς  όσον αφορά το χρόνο εργασίας εντείνονται. Γιατροί που κάνουν χρήση του νομικά κατοχυρωμένου δικαιώματός τους για ρεπό μετά  την  εφημερία [το άρθρο 7 του  Π.Δ. 88/99  προβλέπει  μία νυχτερινή  βάρδια  την  εβδομάδα  και μετά 16ωρη  συνεχή  ανάπαυση] βρίσκουν  απέναντι  τους  την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς των διοικητών  τους. (βλ.  Νοσοκομείο Παπαγεωργίου)

Κάποιοι  είχαν  συνηθίσει  να  βουλώνουν  τις  τρύπες  του  Ε.Σ.Υ.  και  τις  ελλείψεις  σε  προσωπικό,  απ’  τη  μια
περιορίζοντας την πρόσβαση (μειωμένες δαπάνες για την υγεία, αύξηση ελάχιστων ενσήμων του ΙΚΑ, αποκλεισμός των  ανασφάλιστων)  κι  από  την  άλλη  στηριζόμενοι  στην  υπερεργασία  των  εργαζόμενων.  Ατέλειωτες  ώρες συνεχόμενης εργασίας, άυπνοι και εξαντλημένοι εργαζόμενοι και έκθεση των ασθενών σε κινδύνους. Ταυτόχρονα και με τον εκβιασμό και τη στοχοποίηση όσων διεκδικούν και απαιτούν να παίρνουν το ρεπό ή όσων κινητοποιούνται  με  άλλους  τρόπους,  στρατολογείται  και  το  γνωστό  δίλημμα  του  ανεπαρκούς  μισθολογίου: «ή δουλεύεις μέχρι να πεθάνεις ή αρκείσαι στα ψίχουλα που παίρνεις» αλλά και το ψευτο-ηθικό δίλημμα : «εάν δεν υπάρχει  υπερεργασία, πως θα  εξυπηρετηθούν οι ασθενείς;» αγνοώντας φυσικά πως  είναι ανθρωπίνως αδύνατον ένας/  μια  γιατρός  να  προσφέρει  υπηρεσίες  σε  έναν  ασθενή  όταν  δουλεύει  κάτω  από  τέτοιες  συνθήκες.  Οι κινητοποιήσεις  όμως  στον  ιατρικό  κλάδο,  όπως  και  η  επιμονή  κάποιων  συναδέλφων  να  μην  υποχωρούν  από  το δικαίωμα τους για ρεπό μετά από εφημερία, έδειξαν πως οι τρύπες δε γίνεται να συνεχίσουν να καλύπτονται στις πλάτες των εργαζομένων και των ασθενών.  Η φούσκα έσκασε!

Για την παρέμβαση στο Παπαγεωργίου την Παρασκευή 13/2

Ψευδής  αναφορά  του  διευθυντή  του  Κέντρου  Υγείας  Διαβατών,  απόκρυψη  πρωτοκολλημένων  διοικητικών εγγράφων και σύγκληση  του Δ.Σ.  του νοσοκομείου, δουλέψαν ρολόι προκειμένου  ειδικευόμενος γιατρός  του Κ.Υ. Διαβατών να κληθεί σε απολογία για το αδίκημα του να κάνει χρήση ενός καθ’ όλα νόμιμου δικαιώματός του· να πάρει ρεπό μετά από 24ωρη εφημερία.

Η γραφειοκρατική μηχανή κινήθηκε ταχύτατα, λοιπόν – όχι, όμως, και αποτελεσματικά. Αλληλέγγυοι υγειονομικοί και μη, εργαζόμενοι στη βιομηχανία της υγείας αλλά και μέλη του Δ.Σ. της ΕΝΙΘ πραγματοποίησαν, το πρωί της Παρασκευής 13/2, παρέμβαση στο νοσοκομείο, μοιράζοντας ενημερωτικό κείμενο σε ασθενείς και προσωπικό, ενώ παρενέβησαν δυναμικά και στην διοίκηση, με την απαίτηση να ανακληθεί άμεσα η αστήριχτη και παράνομη αυτή πρόκληση. Αποτέλεσμα της παρέμβασης αυτής υπήρξε η ανάκληση της όλης διαδικασίας για τον ειδικευόμενο, ενώ ταυτόχρονα αναδείχθηκε και το ότι το δικαίωμα στο ρεπό δεν κυρώνεται με υπογραφές- κερδίζεται κάθε μέρα. Στην πράξη.  Και  θα  κερδίζεται,  εάν  όσο  αυτοί  στοχοποιούν  άτομα,  εμείς  βάζουμε  μπροστά  τους  συλλογικότητες.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Η τρομοκρατία των διοικητών
και των εγκάθετων υπαλλήλων του υπουργείου δε θα περάσει!

Να τελειώνουμε επιτέλους με την υπερεργασία και τα εξαντλητικά ωράρια!

Εργαζόμενοι/ -ες στη βιομηχανία της υγείας

 

κατεβάστε το σε pdf εδώ

h1

Μια ανυπολόγιστη εξέλιξη

15 Φεβρουαρίου 2009

Δευτέρα 09-02-2009 : ειδικευόμενος Γενικής Ιατρικής του Γ.Ν. Θ. Παπαγεωργίου, ο οποίος εργάζεται στο Κ. Υγ. Διαβατών, ασκεί το, σε νομική ισχύ, δικαίωμα της υποχρεωτικής ανάπαυσης (ρεπό) έπειτα από εφημερία στις 08-02-2009.Ο διευθυντής του Κ. Υγ. Διαβατών (Αχ. Ζαχαρούδης) γνωστοποιεί εγγράφως στο νοσοκομείο ότι ο ειδικευόμενος απουσιάζει αδικαιολόγητα !!!
Τρίτη 10-02-2009: ο ειδικευόμενος αιτείται να ανακληθεί το παραπάνω έγγραφο. Μαζί με το πρόγραμμα εφημεριών και υπεύθυνη δήλωση της μη πρόθεσης εργασίας πέραν του ανώτατου επιτρεπόμενου εβδομαδιαίου χρόνου, στην οποία αναγράφεται η σχετική νομοθεσία και περί υποχρεωτικής ανάπαυσης, τα κοινοποιεί στη διεύθυνση του Κ. Υγ. και στο νοσοκομείο. Σε απάντηση αυτού, ο διευθυντής του Κ. Υγ. Διαβατών υποστηρίζει ότι ο χαρακτηρισμός της απουσίας ως αδικαιολόγητης εδόθη με την υπόδειξη του προϊσταμένου του, δηλαδή του διοικητή του και του νομικού συμβούλου του νοσοκομείου.(Αναφέρεται ότι το Κ. Υγ. Διαβατών διοικητικά υπάγεται στο Γ.Ν.Θ. Γ. Γεννηματάς. Στο Γ.Ν. Θ. Παπαγεωργίου δεν υπάγεται κανένα Κ. Υγ.).
Πέμπτη 12-02-2009: ημέρα απεργιακών κινητοποιήσεων. Καλείται να απολογηθεί για την αδικαιολόγητη απουσία του στον πρόεδρο του  Γ.Ν. Θ. Παπαγεωργίου.

ΜΙΑ ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ
Παρασκευή 13-02-2009: 2η μέρα απεργιακών κινητοποιήσεων. Μια ανυπολόγιστη δύναμη έρχεται να διεκδικήσει το αυτονόητο. Αυτό που οι περισσότεροι αποσιωπούν, είτε εσκεμμένα, ούτως ώστε το επαναλαμβανόμενο ψέμα να γίνει αλήθεια, είτε από άγνοια, συνδράμοντας σε αυτήν την τακτική . Όσοι θέλουμε ένα καλύτερο Ε.Σ.Υ. γνωρίζουμε ότι το ρεπό είναι υποχρεωτικό και το εφαρμόζουμε . Δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθεί ένα υγιές Ε.Σ.Υ. Κι όσοι δεν το θέλουν  αυτό, δεν εφαρμόζουν το ρεπό. Πρακτική άκρως επικίνδυνη. Έτσι αλληλέγγυοι υγειονομικοί, εργαζόμενοι στη βιομηχανία της υγείας αλλά και το Δ.Σ. της ΕΝΙΘ πραγματοποιούν μια δυναμική παρέμβαση στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου, μοιράζοντας ενημερωτικό κείμενο σε ασθενείς και προσωπικό  και παρεμβαίνουν δυναμικά στη διοίκηση, με την απαίτηση να ανακληθεί άμεσα η αστήριχτη και παράνομη αυτή πρό-κληση απολογίας, η οποία αποδεικνύει τις προθέσεις υποδούλωσης τον εργαζομένων. Αυτό που συμβαίνει είναι αδιανόητο για τους περισσότερους. Η γραφειοκρατία, που γεννήθηκε για να λειτουργεί ως δικαιολογία, καταργείται. Αυτό που συμβαίνει δεν είναι αδιανόητο για τους παρόντες. Ανακαλείται η κλήση σε απολογία, αμέσως. Μια παρακαταθήκη για όσους θέλουν ένα καλύτερο Ε.Σ.Υ. Με τον τρόπο της αλληλεγγύης, της διεκδίκησης στο εδώ και στο τώρα. Είναι χρέος μας.

κατεβάστε το pdf από εδώ: _Μία ανυπολογιστη εξελιξη

h1

Παρέμβαση στα ταμεία του ΑΧΕΠΑ 13/02

15 Φεβρουαρίου 2009


h1

ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ … ΑΠΟ 2,99E

13 Φεβρουαρίου 2009

Τα τελευταία δύο χρόνια, στο έδαφος κεντρικών αλλαγών των ρυθμίσεων του χρόνου εργασίας,  εξελίσσεται ένας δίκαιος αγώνας του ιατρικού κλάδου που προσβλέπει στη μείωση του συνολικού χρόνου εργασίας, στις αυξήσεις στον βασικό μισθό και τις αποδοχές, καθώς και σε προσλήψεις.
Ένας αγώνας  που ωστόσο δεν έβλεπε οφθαλμοφανή και σημαντικά για μεγάλα κοινωνικά κομμάτια προβλήματα στην περίθαλψη.

Δεν έβλεπε στον εργασιακό του χώρο τις νέες εργασιακές σχέσεις, με τα stage, τους εργολάβους, τους κακοπληρωμένους, κακοασφαλισμένους και τρομοκρατημένους εργαζόμενους.
Δεν έβλεπε τους ειδικευόμενους που για την απόκτηση της ειδικότητας θα απασχολούνται για πάνω από  μια δεκαετία, όπου ο χρόνος της απλήρωτης ανεργίας πριν και μετά το αγροτικό καθώς και στα μεσοδιαστήματα των αναμονών της ειδικότητας ξεπερνάει τον χρόνο της εργασίας τους.
Δεν έβλεπε το διαρκή εκβιασμό του συμβασιούχου υγειονομικού εργάτη και όχι μόνο…
Δεν έβλεπε την καθήλωση του ταμείου ανεργίας και του βασικού μισθού σε επίπεδα εφηβικού χαρτζιλικιού.
Δεν έβλεπε την διαρκή υποβάθμιση της περίθαλψης.
Δεν έβλεπε ότι από την πρόσβαση στις υπηρεσίες περίθαλψης που το σύστημα παρήγαγε αποκλείονταν διαρκώς και περισσότερα στρώματα.
Δεν έβλεπε τους αποκλεισμένους ανασφάλιστους ντόπιους και ξένους.
Δεν έβλεπε τον αποκλεισμό 300.000 ασφαλισμένων στο ΙΚΑ λόγω της αύξησης των αναγκαίων για την περίθαλψη ενσήμων από πενήντα σε εκατό.
Δεν έβλεπε την ουσιαστική εξαφάνιση, λόγω της κρατικής πολιτικής περικοπών, των βιβλιαρίων απορίας.
Δεν έβλεπε την λίστα για επεμβάσεις με τους λίσταρχους, τα φακελάκια και τους ασθενείς υποταγμένους στην εξουσία της ιεραρχίας του νοσοκομείου.
Δεν έβλεπε τα απογευματινά ιατρεία με αμοιβή στα νοσοκομεία, που δημιουργούσαν διαφορετική πρόσβαση στο δημόσιο νοσοκομείο για τους έχοντες από ότι για τους υπόλοιπους λεηλατώντας για μια ακόμα φορά «υπέρ εχόντων» τους δημόσιους πόρους.
Δεν έβλεπε τους «συναδέλφους» που αντί για τα συμφέροντα των αρρώστων προωθούσαν τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιριών.
Δεν έβλεπε στα γεγονότα του Δεκέμβρη τα νοσοκομεία, περικυκλωμένα από ασφαλίτες, που συνελάμβαναν τους τραυματίες του κοινωνικού πολέμου, εμποδίζοντας στην ουσία την πρόσβαση στην περίθαλψη σε όσους αγωνίζονταν για τα αυτονόητα.
Δεν έβλεπε…

Οι αιτίες αυτής της κοινωνικής μυωπίας των κλαδικών αγώνων  βαθιές και ριζικές. Στο χέρι των αγωνιζόμενων ανθρώπων να τις βρουν και να τις ξεριζώσουν…
Επειδή εμείς ως εργαζόμενοι στη βιομηχανία της περίθαλψης, που συμμετέχουμε με τα χαρακτηριστικά μας στον τελευταίο αγώνα, βλέπουμε αυτά τα προβλήματα και μας αφορούν,
Επειδή εμείς ως εκπαιδευόμενοι-άνεργοι-μελλοντικοί εργαζόμενοι στην περίθαλψη,  σαν επικουρικοί-συμβασιούχοι, ανασφάλιστοι stageάδες, απασχολούμενοι σε εργολάβους,
βλέπουμε αυτά τα προβλήματα και μας αφορούν,
Επειδή εμείς σαν χρήστες των υπηρεσιών περίθαλψης και άμεσοι δέκτες των προβλημάτων της,
βλέπουμε αυτά τα προβλήματα και μας αφορούν,
Επειδή έχουμε βαρεθεί να ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλο,
Επειδή γνωρίζουμε κάθε μέρα και καλύτερα τους εχθρούς μας…

Μπλοκάρουμε σήμερα  τον εισπρακτικό μηχανισμό του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ μην παρεμποδίζοντας καμία άλλη λειτουργία του δημόσιου νοσοκομείου πλην της εισπρακτικής.

Για να σταματήσει το νοσοκομείο να αποκλείει τους ανασφάλιστους ασθενείς, μετανάστες και ντόπιους.
Για να σταματήσει η εμπορευματικοποίηση, κρατική και ιδιωτική, της περίθαλψης.
Για τη δωρεάν, ισότιμη, καθολική  κοινωνική πρόσβαση σε ένα ποιοτικό σύστημα περίθαλψης.
Για ένα νοσοκομείο χωρίς τη μαυρίλα των σχέσεων stage και  εργολαβιών.
Για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και δούλους.

εργαζόμενες-οι στη βιομηχανία της υγείας/αλληλέγγυοι-ες

 

 

Το παραπάνω κείμενο μοιράστηκε την Πέμπτη 12/2 το πρωί κατά τον αποκλεισμό των ταμείων/γραφείου κίνησης του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ από εργαζόμενες/ους στη βιομηχανία της υγείας και αλληλέγγυους/ες. Στον αποκλεισμό, που διήρκησε δυομιση ώρες, συμμετείχαν περίπου 40 άνθρωποι, προωθώντας τη δυνατότητα ξεπεράσματος του συντεχνιακού χαρακτήρα των εν εξελίξει κινητοποιήσεων των νοσοκομειακώνγιατρών και σύνδεσης των τελευταίων με τις ανάγκες των χρηστών υπηρεσιών υγείας. Μπροστά στα ταμεία τοποθετήθηκαν δύο πανό: “Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω” και “Super-προσφορά: “Δωρεάν” υγεία από 2,99 Ευρώ”. Η αντίδραση του κόσμου και των εργαζομένων ήταν γενικά θετική, καθώς δεν παρεμποδίστηκαν άλλες υπηρεσίες του νοσοκομείου. Παρόλο που αρχικά το μικροβιολογικό τμήμα αρνήθηκε να πραγματοποιεί εξετάσεις χωρίς σφραγίδα από το γραφείο κίνησης και ο διοικητής του νοσοκομείου απείλησε να καλέσει την αστυνομία αν δεν απομακρύνονταν οι συγκεντρωμένοι, κάτι που δεν έκαναν, τελικά όλα κύλησαν ομαλά, όλες οι εξετάσεις πραγματοποιήθηκαν κανονικά, χωρίς οι ασθενείς να χρεώνονται.

 

κατεβάστε το σε pdf εδώ

h1

Αφίσα

3 Φεβρουαρίου 2009

h1

ΠΕΡΙ ΑΜΙΣΘΗΣ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑΣ… Ή … ΜΑΛΛΟΝ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΝΕ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΕΣ

1 Φεβρουαρίου 2009

«Ιατροί που οφείλουν μέχρι έξι (6) μήνες χρόνο ειδικεύσεως, δύνανται, προς ολοκλήρωση του οφειλόμενου χρόνου, με αίτηση τους στην αρμόδια υπηρεσία των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων να τοποθετηθούν ως άμισθοι υπεράριθμοι σε κατάλληλη για τον οφειλόμενο χρόνο κλινική ή εργαστήριο. Ο οφειλόμενος χρόνος δύναται να αφορά είτε το εισαγωγικό είτε το κύριο μέρος της ειδικότητας. Ο αριθμός αυτών των άμισθων υπεραρίθμων ειδικευομένων ανά κλινική ή εργαστήριο δεν μπορεί να υπερβαίνει τους δύο (2)».

ν. 3730/ 2008, άρ. 22, παρ. 4, δημοσιευμένο στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 23/12/2008, αρ. φύλλου 262

Τον περασμένο μήνα, για όσους δεν το κατάλαβαν, επιχειρήθηκε να γίνει νόμος του κράτους το παραπάνω απόσπασμα. Απόπειρα που συνάντησε την αντίδραση θεσμικών (κυρίως) φορέων σε επίπεδο πρωτεύουσας. Το παρόν κείμενο γράφτηκε με αφορμή αυτή τη ρύθμιση και ίσως εκ πρώτης όψεως να μοιάζει αναχρονιστικό, αφού το υπουργείο φαίνεται προς το παρόν να την αποσύρει. Παρ’ όλα αυτά, θεωρούμε ότι διατηρεί τη σημασία του, τόσο γιατί αναφέρεται σε μια πραγματική, αλλά σε μεγάλο βαθμό αόρατη, κατάσταση, όσο και γιατί θέτει μια συγκεκριμένη οπτική. Αν και οι περισσότεροι από εμάς είμαστε νέοι γιατροί, στόχος μας δεν είναι να υπερασπιστούμε τα ιδιαίτερα συμφέροντα μας, αλλά να συνδέσουμε την εμπειρία μας με την εμπειρία άλλων εκμεταλλευόμενων, είτε αυτοί εντάσσονται στη βιομηχανία της υγείας ως εργαζόμενοι είτε ως χρήστες, είτε είναι «μόνιμοι» είτε «προσωρινοί». Μάλιστα, σε μια περίοδο που υπάρχει το ενδεχόμενο επανεμφάνισης κινητοποιήσεων των νοσοκομειακών γιατρών γύρω από το ζήτημα «εργάσιμος χρόνος/ μισθός», είναι σημαντικό να τον εμπλουτίσουμε με νέες παραμέτρους και
καινούριες οπτικές.

Για όσους σχετίζονται εργασιακά με τη βιομηχανία της υγείας, το τι σημαίνει ειδικότητα, «αναμονή για ειδικότητα» κοκ είναι λίγο πολύ γνωστό. Για όσους η σχέση τους μ’ αυτή τη βιομηχανία περιορίζεται στη χρήση υπηρεσιών υγείας ή για όσους νέους γιατρούς τυχόν έχουν αυταπάτες, θα πούμε εν τάχει τα εξής. Κάτω από τον κωδικό τίτλο «αναμονή για ειδικότητα» συμπεριλαμβάνεται ένα πλήθος διαφορετικών εμπειριών:

•  η αναζήτηση εργασίας στον ιδιωτικό τομέα της υγείας και  η εργασιακή περιπλάνηση γενικότερα (βλ. εφημερίες σε ιδιωτικές κλινικές, κέντρα αδυνατίσματος, μαθήματα σε ΙΕΚ, εποχιακή εργασία σε κατασκηνώσεις, αλλά και απασχόληση σε θέσεις ανειδίκευτης εργασίας γενικώς, όπως για παράδειγμα σε σούπερ μάρκετ, βιβλιοπωλεία, μεταφορές, φυλλάδια κτλ)
•  η μετανάστευση σε χώρες της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης προς αναζήτηση θέσης ειδικότητας, με ότι αυτό συνεπάγεται
•  η παροχή άμισθης εργασίας στο δημόσιο τομέα της υγείας, σε θέση διδακτορικού, επιστημονικού συνεργάτη ή «τσάτσου του καθηγητή» με βλέψεις για τα ανάλογα μελλοντικά οφέλη (δημοσιεύσεις σε περιοδικά, «χτίσιμο του βιογραφικού», κάποια θέση στο πανεπιστήμιο κτλ), ή απλά στην προσπάθεια να μην χαθεί πλήρως η επαφή με το αντικείμενο
•  η επιστροφή στη ζεστή αγκαλιά, την οικονομική ασφάλεια (αν υπάρχει βέβαια) και τη συναισθηματική μιζέρια της Αγίας Οικογένειας (αυτή η τελευταία παράμετρος μπορεί να συνδυαστεί κάλλιστα με οποιαδήποτε από τις παραπάνω)

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Με βάση αυτά που περιγράψαμε παραπάνω θα λέγαμε ότι το πολυπληθές υποκείμενο «γιατρός σε αναμονή ειδικότητας» είναι μια μεγάλη δεξαμενή εργατικού δυναμικού προορισμένη για τη λάντζα στη βιομηχανία της υγείας και μάλιστα εργατικού δυναμικού κινητικού, εξειδικευμένου (με την έννοια των ανώτατων σπουδών), «διεθνοποιημένου» και πολυλειτουργικού. Τα τελευταία χρόνια, η αυξανόμενη ανεργία και η γενικότερη υποβάθμιση της ζωής των νέων απόφοιτων ιατρικής και η τρομερά εντατικοποιημένη καθημερινότητα μετά την είσοδο σε μια θέση ειδικότητας, στο πλαίσιο ενός συνολικά όλο και περισσότερο υποτιμημένου δημόσιου συστήματος υγείας, έχουν αρχίσει να δημιουργούν κοινωνικές τριβές, καθώς οι υποκειμενικές προσδοκίες εργασιακής-οικονομικής ασφάλειας ή «κοινωνικής ανόδου» συγκρούονται κάθε μέρα και πιο φανερά με την αντικειμενική κατάσταση που κάνει την πραγμάτωσή τους να μοιάζει πολύ μακρινή ή ακόμα και αδύνατη.

Το 2000, το κράτος επιχείρησε να εξορθολογίσει την κατανομή του ιατρικού εργατικού δυναμικού με το νομοσχέδιο Παπαδόπουλου για την Υγεία, που περιελάμβανε την καθιέρωση εξετάσεων για την είσοδο σε μια θέση ειδικότητας.
Έκτοτε, το θέμα «εξετάσεις για την ειδικότητα» επανέρχεται διαρκώς μέσα από δημοσιεύματα εφημερίδων ως Η ΛΥΣΗ στο «πρόβλημα της αναμονής». Στην πραγματικότητα, οι εξετάσεις δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Αν πριν την καθιέρωση των εξετάσεων δουλεύουν 1000 ειδικευόμενοι, και μετά πάλι 1000 θα δουλεύουν, χωρίς να αλλάξει τίποτα και σε ό, τι αφορά την αναμονή και όσον αφορά την υποστελέχωση των νοσοκομείων (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις υπηρεσίες υγείας και πολύ περισσότερο για αυτούς που εργάζονται σε αυτές, βλ. προγράμματα εφημεριών με 10 και πάνω εφημερίες το μήνα). Το πρόβλημα βέβαια που θα λυθεί απ’ τη μεριά του κράτους είναι η μετακύλιση της ευθύνης ατομικά στους ίδιους τους γιατρούς. Οι «άξιοι για ειδικότητα» θα μπορέσουν να συνεχίσουν στο επόμενο επίπεδο, οι «ανάξιοι» ας ξαναπροσπαθήσουν, αλλιώς ας συνεχίσουν να αποτελούν το πλέον υποτιμημένο κομμάτι της ιατρικής εργατικής δύναμης, αυτή τη φορά όμως και με την πιστοποίηση της προσωπικής αποτυχίας στις εξετάσεις. Οι πολυήμερες καταλήψεις των ιατρικών σχολών το φθινόπωρο του 2000 στάθηκαν ένα εμπόδιο, ένα «οδόφραγμα στο χρόνο», στην ψήφιση του νέου, τότε, νόμου. Ήταν ένα έμπρακτο «όχι» στο διαχωρισμό μας σε
άξιους και ανάξιους, στη μεγιστοποίηση του ανταγωνισμού μεταξύ μας, ένα «όχι» σε μια ζωή διαρκούς αξιολόγησης και συνεχών εξετάσεων.

Η μη καθιέρωση (προς το παρόν) των εξετάσεων για ειδικότητα δε σημαίνει ότι έχουν εγκαταλειφθεί και συναφείς ιδεολογίες οι οποίες εντείνουν τους διαχωρισμούς από τα κάτω. Αυτό που ακούμε συνέχεια είναι ότι «είμαστε πολλοί», κάτι που πάει πακέτο με το ότι «το πρόβλημα είναι όσοι σπούδασαν σε Βουλγαρία, Ρουμανία κτλ». Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο. Ήδη ως φοιτητές θεωρούσαμε μια τέτοια αντίληψη άκρως αντιδραστική, αφού δημιουργούσε ψευτοδιαχωρισμούς και ψευτοαντιπαραθέσεις. Από εκεί και πέρα, από τη μικρή εργασιακή μας εμπειρία ως τώρα, διαπιστώνουμε ότι αφενός δεν υπάρχει «επιστημονικό χάσμα» μεταξύ «ντόπιων» και «ξένων» (και ποιος είναι αυτός που θα το κρίνει άλλωστε;) αφετέρου τα προβλήματα είναι κοινά. Επίσης, αυτή η ρητορική μας φέρνει στο νου το «οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές» και ως αλλεργικοί στο ρατσισμό έχουμε έναν ακόμη λόγο να είμαστε ενάντιοι. Δεν μας ενδιαφέρουν διαχωρισμοί στη βάση «ελληνικών» και «ξένων» πτυχίων. Άλλα είναι για μας τα κριτήρια του διαχωρισμού στην πράξη: για παράδειγμα, υπάρχει αλληλεγγύη και ομαδικότητα στο χώρο εργασίας ώστε να βγαίνει η δουλειά ευκολότερα για όλους και συλλογικά να αντιστεκόμαστε στην εντατικοποίηση της εργασίας ή κυριαρχεί ο ατομικισμός και η λούφα εις βάρος του συναδέρφου; Υπάρχει «δεκτικότητα» στο χρηματισμό από ασθενείς και εταιρείες ή τηρείται μια στάση ανταγωνιστική απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές;

Σε γενικές γραμμές, οι αλλαγές που προωθούνται στις εργασιακές σχέσεις στη βιομηχανία της υγείας δεν αφορούν μόνο τους νέους γιατρούς. Ούτε αφορούν μόνο τη συγκεκριμένη βιομηχανία ή μόνο την Ελλάδα. Συνολικά, εντάσσονται στη  διεθνή στρατηγική περιορισμού της αναδιανεμητικής λειτουργίας των δημοσίων δαπανών  και μετακύλισης του κόστους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης στους ίδιους τους εργαζόμενους. Τι σημαίνουν όμως αυτές οι «ιερογλυφικές» εκφράσεις;

Α. Περιορισμός της αναδιανεμητικής λειτουργίας των δημοσίων δαπανών:

Καταρχήν, δεν έχουμε γενικά ελάττωση των δημοσίων δαπανών, αλλά ελάττωση σε ορισμένους τομείς και συχνά αύξηση σε άλλους. Με άλλα λόγια, το κράτος, όχι απλά δεν εγκαταλείπει την οικονομία στο έλεος της αγοράς, αλλά αναλαμβάνει και σημαντικό ρόλο. Με τις επενδύσεις στους τομείς ασφάλειας και εξοπλισμών, με επενδύσεις σε έργα υποδομής, με την ανάληψη της σωτηρίας επιχειρήσεων που πάνε για φούντο (βλ. την πρόσφατη κρίση και τη συζήτηση στις ΗΠΑ για την τύχη εταιρειών όπως η General Motors ή το σχέδιο διάσωσης των τραπεζών κτλ).  Αυτό που σταδιακά εγκαταλείπεται είναι η εγγύηση που παρείχε το κράτος στους «από κάτω» ότι θα λειτουργούσε εν μέρει ως μοχλός αναδιανομής του εισοδήματος, διατηρώντας ένα βασικό επίπεδο αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, μέσω της σταθερής και πλήρους απασχόλησης, της κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας, της παροχής δωρεάν ή χαμηλού κόστους υπηρεσιών σε τομείς όπως υγεία/ παιδεία, τηλεπικοινωνίες/ συγκοινωνίες κτλ.

Β. Μετακύλιση του κόστους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης στον ίδιο τον εργαζόμενο:

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ελάττωση του λεγόμενου κοινωνικού μισθού (η έμμεση αναδιανομή του εισοδήματος στην οποία αναφερθήκαμε παραπάνω), η οποία πάει πακέτο με την εμπορευματοποίηση ή και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών υγείας/ συγκοινωνιών κοκ. Συνήθως, η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση τείνουν να ταυτίζονται χωρίς όμως να είναι και πλήρως ταυτόσημες. Όλο και συχνότερα βλέπουμε δημόσιες επιχειρήσεις να έχουν την τάση να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και μοντέλα εργασιακών σχέσεων που χαρακτήριζαν τον ιδιωτικό τομέα να εισέρχονται σταδιακά και στο δημόσιο (συμβάσεις ορισμένου χρόνου, επισφαλής εργασία), συχνά μέσω της υπεργολαβικής ανάθεσης μέχρι πρότινος δημόσιων υπηρεσιών σε ιδιωτικές εταιρείες. Με άλλα λόγια, τα όρια δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην πράξη γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα, βαίνουν προς όλο και μεγαλύτερη απροσδιοριστία. Έτσι, όποιος είναι πειθήνιος, παραγωγικός και δια βίου εκπαιδευόμενος θα καταφέρει να ανταποκριθεί με επιτυχία στη νέα συνθήκη. Αντίθετα, τους υπόλοιπους τους περιμένει η υποτιμημένη εργασία, ένα δάνειο που δεν ξεχρεώνεται παρά μόνο με άλλα δάνεια και στην άκρη του τούνελ η (συρρικνούμενη) Πρόνοια, τα συσσίτια της εκκλησίας ή η παραβατικότητα.

Τα χαρακτηριστικά της νέας ρύθμισης

Η νέα ρύθμιση πρέπει να μας βάλει σε ιδιαίτερες σκέψεις. Επιχειρήθηκε να γίνει ένα ακόμη μέσο για την κατανομή/ διαχωρισμό του ιατρικού εργατικού δυναμικού. Για το κράτος παρουσιάστηκε ως λύση στα εξής προβλήματα:

Θα δινόταν η ευκαιρία σε αρκετούς νέους γιατρούς να συνεχίσουν την ειδικότητα τους έστω προσωρινά, οπότε έτσι και οι λίστες αποσυμφορούνται (φαινομενικά τουλάχιστον) και εκτονώνεται σε ένα βαθμό η δυσαρέσκεια. Παράλληλα, η ρύθμιση αυτή ενδύεται το μανδύα της ελεύθερης ατομικής επιλογής, αφού επαφίεται στον κάθε γιατρό ατομικά το αν θα δουλέψει άμισθος ή όχι. Αυτή η λύση, που δίνεται σε ατομικό και όχι σε συλλογικό επίπεδο, είναι και ένας αποτελεσματικός τρόπος να καμφθούν οι όποιες αντιστάσεις εν τη γενέσει τους, αφού θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωπες με το «αναφαίρετο δικαίωμα» του κάθε γιατρού να δουλεύει άμισθος. Βέβαια, είναι αστείο να τίθεται ως δικαίωμα ο εκβιασμός να επιλέξεις ανάμεσα στο μαστίγιο των κακοπληρωμένων, προσωρινών δουλειών και στο καρότο της πιο γρήγορης ολοκλήρωσης της ειδικότητας (έστω και άμισθα).

Θα έδινε μια προσωρινή (;) λύση στο αίτημα που αναδύθηκε στους πρόσφατους αγώνες στο χώρο της υγείας για «λιγότερες εφημερίες – λιγότερη δουλειά – καλύτερη ζωή». Μια λύση, όμως, όχι προς το συμφέρον των εκμεταλλευόμενων αλλά ενάντια τους. Αυτοί που θα συμβάλλουν στη μείωση του αριθμού των εφημεριών ανά γιατρό θα είναι άμισθοι. Ήδη από το 2006 είχε αρχίσει να τίθεται στο τραπέζι η άμισθη ειδικότητα ως λύση στο πρόβλημα της αναμονής και στην εφαρμογή του 48ωρου στα νοσοκομεία. Αλλά εδώ πρέπει να δούμε και τις αδυναμίες των κινητοποιήσεων  των τελευταίων δύο ετών, αδυναμίες που παρείχαν το έδαφος πάνω στο οποίο είναι δυνατή η προώθηση της άμισθης εργασίας. Μέσα στον πολυδιασπασμένο-ιεραρχημένο κλάδο των μισθωτών γιατρών του δημοσίου, αυτοί τους οποίους κατεξοχήν αφορά η μείωση του εργάσιμου χρόνου, αυτοί που βιώνουν τις πιο εντατικές συνθήκες δουλειάς και «βγάζουν» τις εφημερίες (δηλαδή, η πλειοψηφία των ειδικευόμενων και ένα μεγάλο κομμάτι των ειδικών), παρέμειναν μετέωροι ανάμεσα στην εξατομίκευση και τη σύνθεση μιας κοινότητας που αντιλαμβάνεται ότι έχει κοινά συμφέροντα και μπορεί να τα διεκδικήσει. Αμφιταλαντεύτηκαν ανάμεσα στην ανάγκη για λιγότερη
δουλειά και τις αυξημένες αποδοχές μέσω των πολλών εφημεριών. Ανέθεσαν σε μεγάλο βαθμό τη διαχείριση των αναγκών τους σε συνδικαλιστές που υπερεκπροσωπούν (για τα δικά τους συμφέροντα) το κομμάτι εκείνο, υψηλά στην ιεραρχία του κλάδου, που θεωρεί τις εφημερίες εισόδημα, μιας και αφήνει στο πόδι του τον ειδικευόμενο ή και τον επιμελητή β και «εφημερεύει» από το σπίτι και το οποίο το ενδιαφέρει η διατήρηση των πολλών εφημεριών, υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι εικονικές για αυτούς. Έτσι, όταν υπουργείο υγείας και συνδικαλιστές κατέληξαν στην υπογραφή μιας κλαδικής σύμβασης στην οποία οι αυξήσεις των αποδοχών (ιεραρχικά, πάντα!) εξοβέλιζαν ουσιαστικά το ζήτημα του εργάσιμου χρόνου (με μοναδική εξαίρεση το ρεπό μετά από εφημερία, η πρακτική εφαρμογή του οποίου θα ανοίξει πολλές συγκρούσεις), πολλοί μισθωτοί γιατροί παρέμειναν αμήχανοι και ηττημένοι μέσα στην ψευδαίσθηση μιας «πρώτης νίκης», για να φτάσουν σήμερα να βλέπουν τις τελευταίες υποτίθεται διαπραγματεύσεις γύρω από την ψήφιση της σύμβασης να περιστρέφονται γύρω από το «πολυδιευθυντικό». Τέλος, εμφανίστηκε η γενικότερη αδυναμία να ξεπεραστεί ο ιατρικός – νοσοκομειακός χαρακτήρας των κινητοποιήσεων και να τεθούν ζητήματα και διαδικασίες σύνδεσης με άλλα υποκείμενα τόσο στον ίδιο χώρο εργασίας (βλ. νοσηλεύτριες, καθαριστές, τεχνικό προσωπικό κοκ) όσο και εκτός αυτού (βλ. κατεξοχήν τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, που μεταξύ άλλων δυσκολεύει την πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας για ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης).

Παράλληλα, βλέπουμε τη ρύθμιση περί άμισθης ειδικότητας να αντανακλά και τη συνήθη νεοφιλελεύθερη στρατηγική. Όχι απευθείας επίθεση στο σύνολο των εκμεταλλευόμενων (π.χ. η καθολική και με-τη-μία θεσμοθέτηση της άμισθης ειδικότητας θα συνέφερε άπειρα το κεφάλαιο οικονομικά, θα ήταν όμως ανεφάρμοστη στην πράξη, αφού θα ξεσηκώνονταν και οι αναπνευστήρες ενάντια σε ένα τέτοιο μέτρο), αλλά αξιοποίηση και διεύρυνση των διαχωρισμών στο εσωτερικό των εκμεταλλευόμενων («ντόπιοι» εναντίον «ξένων» γιατρών, ανειδίκευτοι – ειδικευόμενοι – ειδικοί κοκ). Ιδιαίτερα στους καιρούς καπιταλιστικής κρίσης που διανύουμε, μία τέτοια ρύθμιση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ηγεμονικό παράδειγμα στην προσπάθεια κράτους και κεφαλαίου να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των από κάτω. Ήδη συζητιέται εδώ και κάνα δίμηνο (και κατά τόπους εφαρμόζεται) η μείωση των ημερών εργασίας με μείωση των αποδοχών ως «προσωρινό» μέτρο για την έξοδο από την κρίση. Όσον αφορά το «ιατρικότερο» του θέματος, τίποτα δε μας εγγυάται ότι, στο μέλλον δεν θα επιχειρηθεί να θεσμοθετηθεί ξανά η 6μηνη ή ακόμα και η ετήσια, διετής ή και πλήρης άμισθη ειδικότητα. Κατ’ επιλογή του ίδιου του εργαζόμενου πάντα (;).

Στο Δια Ταύτα

Στις μέρες της κρίσης που έρχονται, ή που ήδη ήρθαν, ορισμένα ερωτήματα θα ανακύψουν θέλοντας και μη. Πώς θα αντικρουστεί έμπρακτα η προπαγάνδα των αφεντικών για τις απαιτούμενες θυσίες, για την κατανόηση μπροστά στις απολύσεις που έρχονται; Πως θα αντιμετωπιστούν οι ίδιες οι απολύσεις; Υπάρχει δυνατότητα η συνθήκη της ανεργίας πέρα από μιζέρια, αυτοϋποτίμηση και μοναξιά να γίνει εφαλτήριο για νέες εμπειρίες αγώνα, για νέες συλλογικές αναζητήσεις; Και ποια θα είναι η συλλογική μορφή που θα εκφράσει καλύτερα αυτές τις επιθυμίες; Μπορεί η εργασιακή περιπλάνηση πέρα από διαρκές άγχος, να μετατραπεί σε αφορμή για την αμφισβήτηση των διαφόρων ταυτοτήτων μέσα από τη συνάντηση με άλλα υποκείμενα και την κατανόηση της κοινής συνθήκης;
Γιατί τα λέμε αυτά; Ήδη από τη μεριά των αφεντικών γίνονται κινήσεις. Κάτι η άμισθη ειδικότητα, κάτι η μείωση των ημερών εργασίας, κάτι οι απολύσεις και το παζλ αρχίζει να συμπληρώνεται. Η άμισθη ειδικότητα δεν είναι παρά ένα ακόμη όπλο, μια αλλαγή μέσα στη συνέχεια της αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων στην υγεία και γενικότερα. Άρα, η αντιμετώπιση του προβλήματος δεν είναι αποκλειστικά «ιατρικό» ζήτημα. Ήδη, η επισφάλεια και ο νομαδισμός έχει αρχίσει να κλονίζει σε πολλούς από εμάς τις παλιότερα κυρίαρχες αντιλήψεις για τη θέση του γιατρού, για τις απολαβές του, για τη θέση του μέσα στην κοινωνική ιεραρχία κοκ. Και το να μην έχεις αυταπάτες είναι καταρχήν καλό.
Σε πολιτικό επίπεδο, ως όπλα απάντησης στην αυξανόμενη ανησυχία των εκμεταλλευόμενων βλέπουμε να επιστρατεύονται: η εθνική ενότητα (βλ. τη φιλολογία για το διογκωμένο δημόσιο χρέος, για την μειωμένη δανειοληπτική ικανότητα του ελληνικού κράτους), η δημοκρατική συναίνεση για την επίλυση της κρίσης, η «ησυχία, τάξη και ασφάλεια», την οποία σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον χάους και ανισορροπίας μόνο η ζεστή αγκαλιά του κράτους μπορεί να προσφέρει. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, τώρα που έδαφος χάνουμε… Βέβαια, για να μην μας πάρει από κάτω, στην πράξη και έδαφος κερδίσαμε και αυτοπεποίθηση και ίσως…και λίγο χρόνο (όχι ειδικά ως εργαζόμενοι στη βιομηχανία της υγείας, αλλά γενικά ως προλετάριοι). Πώς; Μα…με την εξέγερση του Δεκέμβρη. Η εθνική ενότητα εμφάνισε ρήγματα, η δημοκρατική/ πολιτική διαμεσολάβηση έγινε σμπαράλια, το δόγμα της ασφάλειας έγινε βορά στα δόντια των εξεγερμένων. Όντως στην πράξη, στο δρόμο και στις καταλήψεις, ξεπεράστηκαν ταυτότητες και διαχωρισμοί. Το ότι ξεπεράστηκαν δεν σημαίνει και το ότι καταργήθηκαν εντελώς. Όλες οι δυνατότητες βρίσκονται μπροστά μας….
Αυτές τις ημέρες επανέρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα του εργάσιμου χρόνου των νοσοκομειακών γιατρών. Πέρα από το βασικό αίτημα για «μείωση του εργάσιμου χρόνου και αύξηση του πραγματικού μισθού», να θέσουμε επί τάπητος και την διεκδίκηση «ταμείου ανεργίας» μετά το τέλος του αγροτικού και ταυτόχρονα την αύξηση του αντίστοιχου επιδόματος. Όχι μόνο για του άνεργους γιατρούς, αλλά για όλους τους ανέργους. Να μετατρέψουμε τον αγώνα από διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια των συνδικαλιστών, σε αφορμή για την αμφισβήτηση των διαχωρισμένων ρόλων που δημιουργεί ο καταμερισμός εργασίας και σε ευκαιρία για συνάντηση και δημιουργία νέων σχέσεων. Ας θυμηθούμε ότι μέσα στα νοσοκομεία και τα Κ.Υ. ήδη προωθούνται ελαστικές σχέσεις εργασίας (βλ. προγράμματα  stage, πρακτική άσκηση σπουδαστών, «επικουρικοί γιατροί» κτλ).  Ας θυμηθούμε  ότι τον καθαρισμό πολλών νοσοκομείων και Κ.Υ. έχουν αναλάβει ιδιωτικές εταιρίες, όπως η ΟΙΚΟΜΕΤ στην οποία εργαζόταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στις οποίες οι συνθήκες εργασίας είναι εντελώς μαύρες. Απέναντι  στην επίθεση των αφεντικών στην Κούνεβα με βιτριόλι, να προτάξουμε: «είμαστε όλες καθαρίστριες!». Απέναντι στην προσπάθεια του κράτους να στρέψει κομμάτια της κοινωνίας εναντίον μας, μπορούμε να εμπνευστούμε από πρακτικές, όπως η κατάληψη των ταμείων του νοσοκομείου «Αγία Όλγα» στην Αθήνα εν ώρα εφημερίας και η διεκδίκηση της δωρεάν υγείας στην πράξη. Απέναντι στη συντεχνιακή και κλαδική κινητοποίηση να προτάξουμε τον από κοινού αγώνα εργαζομένων και προλετάριων-χρηστών υπηρεσιών υγείας (βλ. το παράδειγμα του αγώνα υγειονομικών και κατοίκων στο Ζαγκλιβέρι Θεσσαλονίκης). Έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι η μη επικοινωνία των αγώνων, ο διαχωρισμός τους ανά κλάδο και επάγγελμα, ο εγκλωβισμός στις αφορμές ενός αγώνα είναι η βασιλική οδός προς την κόλαση. Ειδικά όταν τα περιθώρια στενεύουν και οι αντίπαλοι συντονίζουν τις κινήσεις τους…

Εργαζόμενοι στη βιομηχανία της υγείας
Θεσσαλονίκη, αρχές Φλεβάρη ‘09

κατεβάστε το σε pdf εδώ