Archive for Ιουλίου 2010

h1

Το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις, μόνο μεταθέσεις

15 Ιουλίου 2010

Τη Δευτέρα 28 Ιουνίου κοινοποιήθηκαν στους ιατρούς Μ.Ε. και Δ.Β. δύο διαταγές από το Διοικητή της 4ης ΥΠΕ κ. Μπουσουλέγκα με τις οποίες επιχειρείται η απομάκρυνση τους από το Περιφερειακό Ιατρείο Γερακαρούς. Ο ένας μετακινείται στο ιατρείο Δουμπιών και ο άλλος εντάσσεται στο πρόγραμμα εφημεριών του Αεροδρομίου Θεσσαλονίκης. Η πρώτη μετακίνηση είχε ως δικαιολογία την αντίστοιχη μετακίνηση της Ιατρού των Δουμπιών στο Κέντρο Υγείας Ζαγκλιβερίου λόγω «προσωπικών προβλημάτων» (sic), δηλαδή προσωπικών διασυνδέσεων· η δε δεύτερη τις αυξημένες ανάγκες του αεροδρομίου, οι οποίες ήταν τόσο μεγάλες, ώστε όλες οι θέσεις εφημερίας είναι ήδη καλυμμένες για τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο από τους ήδη υπάρχοντες ιατρούς! Προηγουμένως, με απόφαση της ίδιας ΥΠΕ, τους είχαν ανατεθεί τρία ακόμα Ιατρεία, στα οποία έπρεπε να πηγαίνουν 2 ημέρες της εβδομάδας εκ περιτροπής ενώ ταυτόχρονα επιχειρήθηκε κατάργηση του συστήματος των ραντεβού. Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια η εξυπηρέτηση στα ιατρεία να χτυπήσει κόκκινο. Οι αποφάσεις δε των μετακινήσεων είχαν διαδοχικά νούμερα πρωτοκόλλου, πάρθηκαν δηλαδή η μία μετά την άλλη. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε!

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι συγκεκριμένοι ιατροί μπαίνουν στο στόχαστρο των θεσμών της εξουσίας, των επίσημων φορέων της «υγείας» και παρά-υγείας, των κομματικών παραγόντων, και των κάθε λογής παρατρεχάμενων. Κατά καιρούς έχουν δεχτεί τη συντονισμένη επίθεση του Διευθυντή του Κέντρου Υγείας με τους τραμπούκους κολλητούς του και το εργοδοτικό σωματείο που έστησαν, των δημάρχων Καλλινδοίων και Κορώνειας που τους έχουν συκοφαντήσει άνευ προηγουμένου, του ΥΠΕάρχη της προηγούμενης κυβέρνησης και του Διοικητή του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου που δε δίστασαν να προχωρήσουν σε Ε.Δ.Ε., διώξεις και συμβούλια κρίσεων που αρνήθηκαν αρχικά εντελώς παράτυπα και αυθαίρετα την επαναπρόσληψη τους, για να αναγκαστούν τελικά υπό το βάρος των αγώνων των κατοίκων, της Σύσκεψης Εργαζομένων και των κινήσεων συμπαράστασης, να αποφασίσουν τη μονιμοποίησή τους. Τώρα παίρνει σειρά ο ΥΠΕάρχης της σημερινής κυβέρνησης, να προσπαθήσει εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενοι. Θα πετύχει; Δεν νομίζουμε!

Κι αυτό το καλοκαίρι όπως και όλο το χρόνο υπάρχουν μόνο αγώνες.

Με όπλο την άμεση συμμετοχή, στη βάση ανοιχτών συνελεύσεων κατοίκων και εργαζόμενων της περιοχής, η «Σύσκεψη Εργαζομένων» και οι επιτροπές κατοίκων στη Γερακαρού και το Ζαγκλιβέρι έχουν δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια την αυτοοργάνωση αυτών που πραγματικά έχουν ανάγκη τη δημόσια υγεία στοχεύοντας στην αναβάθμιση της παρεχόμενης περίθαλψης. Σε αυτά τα πλαίσια, έκαναν πράξη έναν άλλον συνδικαλισμό χωρίς κλαδικούς-επαγγελματικούς διαχωρισμούς. Ανέδειξαν το πρόβλημα με την αποψίλωση του Κ.Υ. από γιατρούς και τη μη κάλυψη πάγιων αναγκών σε προσωπικό που είχε ως συνέπεια οι υπάρχοντες εργαζόμενοι να υποχρεώνονται να εργάζονται στο όριο της ψυχικής και σωματικής υπερκόπωσης, για να καλύψουν τις ανάγκες τόσο της εφημερίας, όσο και των τακτικών ιατρείων. Αγωνίστηκαν για τον καλύτερο εξοπλισμό του Κέντρου Υγείας, του Μικροβιολογικού εργαστηρίου και του Ακτινολογικού. Επιδίωξαν και πέτυχαν να έρχονται επισκέπτες γιατροί στο Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου και μαμή μια φορά την εβδομάδα στα Περιφερικά Ιατρεία, αλλά και να μη γίνεται η εφημερία χωρίς δύο ειδικούς εφημερεύοντες.  Οργάνωσαν το σύστημα των ραντεβού με το οποίο εξυπηρετούνται όλοι οι ασθενείς, χωρίς να ταλαιπωρούνται με αναμονές. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα τα ιατρεία και στα τρία χωριά Γερακαρούς, Βασιλουδίου και Αρδαμερίου να μετατραπούν από κέντρα συνταγογράφησης, (που ως συνήθως τον άρρωστο απλώς τον παραπέμπουν και μάλιστα, όχι σπάνια, σε συνεργαζόμενους ιδιώτες…), σε κανονικά ιατρεία όπου μπορείς να εξετασθείς και να κάνεις δωρεάν όλες τις εξετάσεις. Την ίδια στιγμή, εναντιώθηκαν στη φασόν συνταγογράφηση (αμοιβή του γιατρού από την φαρμακευτική εταιρεία με ποσοστό από την αξία του φαρμάκου), τα φακελάκια, τον αυταρχισμό του ιατρού και τη λούφα εις βάρος του ασθενή που διαιωνίζεται μέσα από το «συναδελφικό» κλίμα που προωθεί η διεύθυνση για να διατηρεί την εργασιακή ειρήνη.

Από τη μια, οι κινήσεις αυτές στρέφονται και εναντίον μεγάλης μερίδας των ιατρών που βολεύονται ποικιλοτρόπως με τη συνήθη άθλια λειτουργία του δημόσιου συστήματος υγείας και  την υπερασπίζονται συνειδητά. Από την άλλη, οι ίδιες αυτές κινήσεις δε γίνονται δεκτές με τον ίδιο τρόπο μέσα στην τοπική κοινωνία. Υπάρχουν και αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε ιδιώτη γιατρό και θέλουν το ιατρείο μόνο για συνταγογράφηση! Αυτοί που, αδιαφορώντας για την ανάγκη των φτωχότερων, στρέφονται κατά της λειτουργίας του ιατρείου όπως έχει κερδηθεί σήμερα. Οι κοινωνικοί ταξικοί αγώνες μέσα στην κίνηση τους αναδεικνύουν ανταγωνισμούς, αλλά ταυτόχρονα οδηγούν και σε νέες συνθέσεις στη βάση των κοινών αναγκών και της αλληλεγγύης.  Αυτοί οι αγώνες κρατούν σχεδόν μια δεκαετία και έχουν δημιουργήσει μια σχέση που έχει καταλάβει μέσα από τις νίκες της, αλλά και τις ήττες της, ότι ο δρόμος του αδιαμεσολάβητου αγώνα είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε έντιμες λύσεις. Έχει δημιουργηθεί μια σχέση έξω από παραδοσιακά «υπηρεσιακά αιτήματα», έξω από κομματικές, παραταξιακές, δημοσιογραφικές ή άλλες διαμεσολαβήσεις που δεν παλεύεται ούτε εξαγοράζεται· που οριοθετεί μέσα από διαδικασίες αγώνα ποιο είναι το κοινό συμφέρον και το παλεύει με τα δικά της μέσα, τους δικούς της τρόπους, τις δικές της αποφάσεις. Αυτή η σχέση αγώνα που έχει διαμορφωθεί είναι που τους πειράζει! Αυτή θέλουν να διαλύσουν και να την κάνουν να ξεχαστεί. Θα τους αφήσουμε; Δε νομίζουμε!
Η κρίση, η αναδιάρθρωση της περίθαλψης και οι δικοί μας αγώνες

Ως «Εργαζόμενοι/ες στη Βιομηχανία της Υγείας» έχουμε συγκροτηθεί έμπρακτα (αλληλεγγύη στον αγώνα γύρω από το Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου, κινητοποιήσεις για το ρεπό, τις απλήρωτες εφημερίες, την κλαδική σύμβαση, την υπηρεσία τηλεφωνικών ραντεβού 1535) γύρω από τους άξονες: 1)Καθολική πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της περίθαλψης για ασφαλισμένους και ανασφάλιστους ενάντια στους αποκλεισμούς που μπαίνουν μέσα από τα απογευματινά ιατρεία, τους λίσταρχους και τα φακελάκια 2)Αντίσταση στην αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων στην περίθαλψη  (stage, εργολαβίες) και 3)Εναντίωση στη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ποιότητας της παρεχόμενης περίθαλψης λόγω ελλείψεων προσωπικού και υποδομών.

Για αυτά είπαμε ότι οργανωνόμαστε έξω και ενάντια από τις ενδοκλαδικές (ειδικός, ειδικευόμενος, επικουρικός, αγροτικός, φοιτητής, μισθωτός σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα) και διακλαδικές διαιρέσεις (ιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, μόνιμοι, προσωρινοί) και επιχειρούμε να δώσουμε αγώνα μέσα από κοινές γενικές συνελεύσεις με τους χρήστες της περίθαλψης.

Σήμερα το κεφάλαιο και το κράτος επιτίθονται με σκοπό μια βίαιη μεταφορά
πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο με στόχο να υποτιμηθεί ακόμη περισσότερο η εργατική δύναμη και να διατηρηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Αυτό στο νευραλγικό πεδίο της δημόσιας υγείας σημαίνει περαιτέρω αποδιάρθρωση του όποιου κοινωνικού κράτους με δραματική πτώση στην ποιότητα της περίθαλψης, υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων και αύξηση των αποκλεισμών. Το νέο σχέδιο νόμου για την “αναβάθμιση του ΕΣΥ”, που κατατέθηκε στη Βουλή στις 10-07-2010, στοχεύει σε ακόμη βαθύτερη εμπορευματοποίηση του συστήματος υγείας πριμοδοτώντας όσους συμμετέχουν στα απογευματινά “ολοήμερα” ιδιωτικά ιατρεία και συμβάλλοντας στην κατάρρευση του συστήματος εφημερίας αρκετών νοσοκομείων. Το βάρος της κοινωνικής αναπαραγωγής των εκμεταλλευομένων μετακυλίεται όλο και περισσότερο στους ίδιους, ενώ ταυτόχρονα μια πληθώρα μεσολαβήσεων (επίσημοι φορείς της υγείας, συνδικαλιστικοί αγκιτάτορες, βολεμένοι ιατροί εντός του συστήματος υγείας) τους αποξενώνουν από αυτό που κοινωνικά τους ανήκει: τη δημόσια υγεία.

Σε αυτή τη συγκυρία, το ερώτημα που προκύπτει είναι το τι είδους αγώνα πρέπει να δώσουμε; Ποιοι, πώς και προς τα πού; Επειδή αυτήν την περίοδο όλοι μιλάνε για αγώνα, θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε ότι το «ξεπέρασμα της κρίσης» είναι ένας αγώνας που θα δώσουμε όχι μαζί αλλά ενάντια στα αφεντικά και μακριά από τις όποιες αυταπάτες περί εθνικού συμφέροντος. Ένας αγώνας που θα δίνει απάντηση στην κρίση από την πλευρά των εκμεταλλευόμενων γνωρίζοντας ότι αυτή η απάντηση είναι κομμάτι του γενικότερου αγώνα ενάντια στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση. Η κρίση δεν μας αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο! Και δεν εννοούμε μόνο τα αφεντικά ή τους πολιτικούς που ρόλος τους είναι να καταφέρουν να εκφράσουν σε πρώτο χρόνο την οργή που γεννιέται, ώστε σε δεύτερο χρόνο να μπορέσουν να την ελέγξουν. Είναι και πολλών εργαζομένων τα συμφέροντα που ταυτίζονται με την διαιώνιση της προηγούμενης κατάστασης. Η θέση τους στην πυραμίδα της ιεραρχίας τους επέτρεπε να αντιμετωπίζουν τον αγώνα της καθημερινότητας από πολύ καλύτερη θέση από πολλούς άλλους και για αυτό υπερασπίζονται, ακόμα και μέσα στους αγώνες, την κλαδική διαίρεση και την ιεραρχία, τις πηγές δηλαδή των όποιων προνομίων τους. Αυτοί, μέσα στην κρίση  κοιτάζουν τώρα πώς θα τη γλιτώσουν ο καθένας ατομικά ή το πολύ πολύ ο κλάδος τους και αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με άλλους εργαζόμενους – εκμεταλλευόμενους. Με ποιους αξίζει άραγε να βρεθούμε; Με αυτούς που έτυχε να έχουμε την ίδια εργασιακή θέση και σχέση ή με εκείνους που αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα και βλέπουμε κοινούς τρόπους αντιμετώπισης; Πότε θα σταματήσουμε να αναζητούμε συμμάχους εκεί όπου κυριαρχούν οι άνθρωποι της εργοδοσίας και θα κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στην περίθαλψη αλλά και οι χρήστες των υπηρεσιών περίθαλψης, για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα; Πότε θα οργανώσουμε τους αγώνες αυτούς που όχι μόνο δεν θα στρέφουν τον έναν εκμεταλλευόμενο ενάντια στον άλλο αλλά θα θέτουν και μια προοπτική για μια κοινωνία χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση; Εμείς έχουμε τη δύναμη να δημιουργήσουμε νέες κοινωνικές σχέσεις που αμφισβητούν την εξουσία του καπιταλισμού πάνω στις ζωές μας, θέτοντας ως προτεραιότητα την ικανοποίηση των αναγκών μας ανεξαρτήτως κόστους, την οργάνωση της αντίστασής μας από τα κάτω, τη μη-διαμεσολάβηση των αγώνων μας από οποιουδήποτε είδους πεφωτισμένη ηγεσία, το ξεπέρασμα των διαχωρισμών ανάμεσά μας.

Εργαζόμενες/οι στη

Βιομηχανία της Υγείας
κατεβαστε το pdf από εδώ

h1

Εκδήλωση στα δυτικά

3 Ιουλίου 2010