Archive for Μαρτίου 2011

h1

Για την απεργία πείνας

6 Μαρτίου 2011

World Medical
Association.
Declaration of
Tokyo

——————————————————————————————————————–
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ
Διακήρυξη του Τόκιο, Οκτώβρης 1975
——————————————————————————————————————–

Κατευθυντήριες Γραμμές για γιατρούς αναφορικά με βασανιστήρια και άλλες μορφές σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής/μειωτικής/υποτιμητικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, σε σχέση με καθεστώς περιορισμού και φυλάκισης.

Καθήκον του/της γιατρού είναι να θεραπεύει, να εξαλείφει τον πόνο, να παρέχει ανακούφιση και να δρα προς το συμφέρον των ασθενών του/της. Οι ευθύνες αυτές ενεργοποιούνται κάθε φορά που ο/η θεράπων γιατρός αλληλεπιδρά με ένα άτομο, εφαρμόζοντας τις ιατρικές του/της γνώσεις. Η Παγκόσμια Ένωση Ιατρών ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1947, λίγο μετά τις δίκες της Νυρεμβέργης, όπου οι καταχρήσεις της ιατρικής στα στρατόπεδα συγκέντρωσης συμπεριλαμβανομένων βαρβαροτήτων όπως τα ιατρικά πειράματα και τα βασανιστήρια καθώς επίσης και οι πρακτικές ευθανασίας της Ναζιστικής Γερμανίας αποκαλύφθηκαν παγκοσμίως. Παρόλο που η κλίμακα και το εύρος των όσων συνέβησαν κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου είναι ακραία, η κατάχρηση της ιατρικής γνώσης εξακολουθεί να λαμβάνει χώρα ακόμη και σήμερα, σε πολλά μέρη του κόσμου.

Υπάρχει μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ιατρική προς όφελος του ατόμου και την κατάχρηση της ιατρικής. Παρόλα αυτά, οι γιατροί μπορεί να βρεθούν σε δύσκολη θέση σε περιπτώσεις όπου το κράτος εξασκεί ή ανέχεται βασανιστήρια ή άλλες επώδυνες πρακτικές, και οι γιατροί καλούνται ή εξαναγκάζονται να φροντίσουν τα θύματα. Ενώ οι γιατροί είναι υποχρεωμένοι να διαγνώσουν και να παρέχουν ιατρική φροντίδα στα θύματα βασανιστηρίων, η ιατρική δεοντολογία/ηθική τους αποτρέπει από το/απαγορεύει να κάνουν εκτιμήσεις ή να παρέχουν πληροφορίες και θεραπείες, οι οποίες θα μπορούσαν με τη σειρά τους να διευκολύνουν τη μελλοντική ή περαιτέρω διενέργεια βασανιστηρίων. Κάθε τέτοια πράξη συνιστά ουσιαστικά συμμετοχή του/της γιατρού στο βασανισμό, κάτι που όχι μόνο είναι  αντιδεοντολογικό/ανήθικο, αλλά διευκολύνει την αποδοχή τέτοιων πρακτικών και τελικά καταστρέφει την εμπιστοσύνη των ασθενών στο ιατρικό επάγγελμα.

Το Πρωτόκολλο της Ιστανμπούλ, το οποίο έχει εκδοθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, είναι ένας οδηγός για γιατρούς και άλλους εργαζόμενους στο χώρο της υγείας, που καθορίζει το ρόλο τους στην αναγνώριση, διάγνωση, θεραπεία και απο κατάσταση των θυμάτων βασανιστηρίων. Η Παγκόσμια Ένωση Ιατρών και διάφορα μέλη της έχουν συμμετάσχει στη σύνταξη του Πρωτοκόλλου της Ιστανμπούλ και υποστηρίζουν ενεργά τη διανομή και χρήση του.

Το Τέρας

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος έχει τελειώσει.

«Έκανα το καθήκον μου»
«Εκτελούσα εντολές ανωτέρων»

Μόνιμη επωδός των εγκληματιών πολέμου των ηττημένων που δικάστηκαν, μόνιμη δικαιολόγηση των εγκληματιών πολέμου των νικητών που δεν δικάστηκαν. Η ανθρωπότητα παρακολουθεί μουδιασμένη τα ίδια της τα έργα. Μέσα στους εγκληματίες πολέμου και πολλοί γιατροί. Γιατροί απόσπασης ομολογιών με βασανιστήρια, γιατροί σε προγράμματα μαζικής εξόντωσης, γιατροί σε πειράματα με ανθρώπους…, ο κατάλογος των εγκλημάτων είναι μακρύς.

Στην προσπάθεια που γίνεται μετά τον πόλεμο να εξορκιστεί το “κακό” διάφοροι κανόνες αυτορρύθμισης παράγονται για να εμποδίσουν να ξανασυμβεί αυτό που συνέβη. Προϊόν αυτών των διαδικασιών, αποτελεί και η δημιουργία της WMA που έχει σα μέλη της περισσότερες ιατρικές ενώσεις του πλανήτη. Στα πλαίσια αυτών παράγονται και η διακήρυξη του Τόκιο και της Μάλτας. Το ότι παρά τις διακηρύξεις, το κακό ουδέποτε εξαφανίστηκε, μιας και τίποτα δεν έγινε που να χτυπήσει τις αιτίες του είναι φανερό. Σήμερα ζούμε την εποχή της υποχρεωτικής σίτισης των απεργών πείνας στο Γκουαντανάμο, την εποχή των ανακρίσεων μέσα στην εντατική του Ευαγγελισμού. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι η αναγκαιότητα διατήρησης της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων προηγείται των όποιων δικαιωμάτων, βρίσκοντας όποτε χρειαστεί μέσα στους γιατρούς τις υπάκουες ορντινάτσες της.
Η επίδειξη τροφής σε απεργούς πείνας, η προσπάθεια σίτισης απεργών πείνας, εντάσσεται στην παράδοση των ασπόνδυλων αυτών θεραπαινίδων των εξουσιών, των απογόνων των γιατρών του Άουσβιτς, σκοπεύουμε δε να τους αντιμετωπίσουμε ως τέτοιους.

εργαζόμενες/οι στη βιομηχανία της υγείας

World Medical
Association.
Declaration of
Malta

———————————————————————————————————————
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ
Διακήρυξη της Μάλτας, Νοέμβριος 1991
———————————————————————————————————————

Υιοθετήθηκε από το Παγκόσμιο Ιατρικό Συνέδριο στην Μάλτα, Νοέμβριος 1991 καιαναθεωρήθηκε από την Σύνταξη στο 44ο Παγκόσμιο Ιατρικό Συνέδριο, Μαρμπέλλα, Ισπανία, Σεπτέμβριος 1992. Τελική αναθεώρηση από την Γενική Συνέλευση της ΠΕΙ, Πιλάνεσμπεργκ, Νότια Αφρική, Οκτώβριος 2006.

εισαγωγή

1. Απεργίες πείνας γίνονται υπό ποικίλες συνθήκες, αλλά κυρίως αναδεικνύουν διλήμματα σε καταστάσεις όπου οι άνθρωποι είναι υπό κράτηση (φυλακές, σωφρονιστικά ιδρύματα και κέντρα συγκέντρωσης μεταναστών). Συχνά αποτελούν μία μορφή διαμαρτυρίας από ανθρώπους που στερούνται άλλων μέσων για να κάνουν γνωστά τα αιτήματά τους. Αρνούμενοι τροφή για σημαντικό χρονικό διάστημα, ελπίζουν συνήθως ότι θα επιτύχουν συγκεκριμένους στόχους επιφέροντας αρνητική δημοσιότητα στις αρχές. Οι βραχείας διάρκειας ή προσποιητές αρνήσεις τροφής σπανίως εγείρουν ηθικά προβλήματα. Η πραγματική και παρατεταμένη αποχή από τροφή διακινδυνεύει τον θάνατο ή μόνιμη βλάβη για τους απεργούς  πείνας και μπορεί να δημιουργήσει στους γιατρούς μία σύγκρουση αξιών. Οι απεργοί πείνας συνήθως δεν επιθυμούν να πεθάνουν, αλλά μερικοί ίσως να είναι προετοιμασμένοι να το κάνουν για να επιτύχουν τους στόχους τους. Οι γιατροί πρέπει να εξακριβώνουν την πραγματική προαίρεση κάθε ενός ατόμου, ειδικά σε ομαδικές απεργίες πείνας ή σε καταστάσεις όπου η πίεση των συμμετεχόντων μπορεί να είναι ένας παράγων. Ένα ηθικό δίλημμα εγείρεται όταν απεργοί πείνας, οι οποίοι έχουν εμφανώς δώσει σαφείς οδηγίες να μην τους γίνει ανάνηψη, φθάσουν σε στάδιο νοητικής ανεπάρκειας. Η αρχή της φιλανθρωπίας προτρέπει τους γιατρούς να τους κάνουν ανάνηψη, αλλά ο σεβασμός της αυτονομίας κάθε ατόμου συγκρατεί τους γιατρούς από παρέμβαση όταν έχει δοθεί άρνηση για ανάνηψη αξιόπιστη και με πλήρη ενημέρωση. Μία επιπλέον δυσκολία εγείρεται σε συνθήκες κράτησης διότι δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο εάν οι εκ των προτέρων οδηγίες του απεργού πείνας έγιναν εκούσια και με την κατάλληλη ενημέρωση για τις συνέπειες. Οι επόμενες κατευθυντήριες οδηγίες και η υποκείμενη τεκμηρίωσή τους αναφέρονται σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις.

αρχές

2. Καθήκον να ενεργούμε ηθικά. Όλοι οι γιατροί δεσμεύονται από την ιατρική ηθική στην επαγγελματική τους επαφή με ευάλωτα άτομα, ακόμη και όταν δεν παρέχουν θεραπεία. Όποιος και εάν είναι ο ρόλος τους, οι γιατροί πρέπει να προσπαθούν να προλάβουν τον εξαναγκασμό ή την κακοποίηση των κρατουμένων και πρέπει να διαμαρτύρονται εάν αυτή συμβαίνει.

3. … Οι απεργοί πείνας δεν πρέπει με τη βία να υποβάλλονται σε θεραπεία την οποία αρνούνται. Βίαιη σίτιση αντίθετα με ενημερωμένη και εθελούσια άρνηση είναι αδικαιολόγητη.

5. Εξισορρόπηση διπλών καθηκόντων. Οι γιατροί που παρακολουθούν απεργούς πείνας μπορεί να βιώσουν μια σύγκρουση μεταξύ της υποχρέωσης συμμόρφωσής τους στην εργοδοτική αρχή (όπως η διοίκηση της φυλακής) και της υποχρέωσης αφοσίωσής τους στους ασθενείς τους. Οι γιατροί με διπλές υποχρεώσεις δεσμεύονται από τις ίδιες ηθικές αρχές όπως οι άλλοι γιατροί, πράγμα που σημαίνει ότι η κύρια δέσμευσή τους είναι στον κάθε ένα άρρωστό τους.

6. Κλινική ανεξαρτησία. Οι γιατροί πρέπει να παραμένουν αντικειμενικοί στις εκτιμήσεις τους και να μην επιτρέπουν σε τρίτους να επηρεάζουν την ιατρική τους κρίση. Δεν πρέπει να επιτρέπουν στον εαυτό τους να υφίσταται πίεση για να αθετήσουν ηθικές αρχές, όπως να παρέμβουν ιατρικά για μη ιατρικούς λόγους.

12. Μερικές φορές οι απεργοί πείνας δέχονται ενδοφλέβιο διάλυμα αλατούχου ορού ή άλλες μορφές ιατρικής αγωγής. Η άρνηση να δεχθούν ορισμένες ιατρικές παρεμβάσεις δεν πρέπει να προϊδεάζει την άρνησή τους για όποια άλλη μορφή ιατρικής φροντίδας, όπως θεραπεία των λοιμώξεων ή του πόνου.

14. … Οι γιατροί ή άλλο υγειονομικό προσωπικό δεν επιτρέπεται να ασκήσουν αθέμιτη πίεση όποιου είδους στον απεργό πείνας για να αναστείλει την απεργία. Η θεραπεία ή η φροντίδα του απεργού πείνας δεν πρέπει να εξαρτάται από την αναστολή της απεργίας πείνας.

15. Εάν ένας γιατρός δεν μπορεί για λόγους συνειδησιακούς να συμμορφωθεί με την άρνηση του απεργού πείνας για θεραπεία ή τεχνητή διατροφή, ο γιατρός πρέπει να το ξεκαθαρίσει από την αρχή και να παραπέμψει τον απεργό πείνας σε άλλο γιατρό ο οποίος είναι πρόθυμος να συμμορφωθεί με την άρνηση του απεργού πείνας.

19. … Είναι ηθικό να επιτρέψεις σε έναν αποφασισμένο απεργό πείνας να πεθάνει με αξιοπρέπεια μάλλον παρά να υποβάλλεις αυτό το πρόσωπο σε επανειλημμένες ιατρικές παρεμβάσεις αντίθετες στην θέλησή του/της.

21. Η βίαιη σίτιση δεν είναι ποτέ ηθικά αποδεκτή. Ακόμη και εάν έχει την πρόθεση να ωφελήσει, η σίτιση που συνοδεύεται με απειλές, εξαναγκασμό, πίεση ή χρήση φυσικών περιορισμών είναι μία μορφή απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης. Εξ ίσου απαράδεκτη είναι η βίαιη σίτιση κάποιων κρατούμενων με σκοπό να εκφοβίσει ή να εξαναγκάσει άλλους απεργούς πείνας να σταματήσουν την απεργία.

———————————————————————————————————————
Από τις 25.01.2011 , 300 μετανάστες εργάτες
έχουν ξεκινήσει απεργίας πείνας σε Αθήνα και
Θεσσαλονίκη ζητώντας το αυτονόητο. Ίσα
δικαιώματα με τους ντόπιους εργάτες, να
σταματήσει το καθεστώς της παρανομίας και
των κυνηγητών.

Αρνούμενοι να ζουν γονατιστοί και

κυνηγημένοι, προσπαθούν να σηκώσουν με
το ύστατο όπλο των απελπισμένων την απεργία
πείνας ένα προπύργιο αξιοπρέπειας και αγώνα.

Η Αλληλεγγύη μας στο δίκαιο αγώνα τους είναι
κάτι παραπάνω από αυτονόητη.


κατεβάστε το pdf από εδώ

Advertisements