Archive for the ‘Κείμενα’ Category

h1

Η αλληλεγγύη δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις…

6 Απριλίου 2016

Την Πέμπτη 24 Μάρτη μέλη της συλλογικότητας μας που εργάζονται στην περιοχή (ΚΥΓ Ζαγκλιβερίου) σε συνεργασία με κάτοικους της περιοχής έκαναν παρέμβαση σε συγκέντρωση «κατοίκων» στην περιοχή των Λαγκαδικίων, περιοχή  όπου πρόκειται να δημιουργηθεί χώρος φιλοξενίας προσφύγων.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν πάνω – κάτω 150 άτομα, στην μεγάλη τους πλειονότητα ενάντια στην δημιουργία χώρου φιλοξενίας. Στην συγκέντρωση μίλησαν ο δήμαρχος Λαγκαδά Καραγιάννης ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Φάμελλος ο αντιπεριφερειάρχης Ταχματζίδης ενώ παρέμβαιναν διαρκώς με ξενοφοβικές και αντιμεταναστευτικές κορώνες πλήθος οργανωμένων περί του Άνθιμου εκκλησιαστικών στελεχών και θρησκόληπτων καθώς και άλλοι ακροδεξιοί (κυρίως χρυσαυγίτες).

Μοιράστηκε το κείμενο που ακολουθεί, το οποίο και υπερασπιστήκαμε απέναντι στις επιθέσεις που δέχτηκε, τόσο σε πηγαδάκια όσο και σε  τοποθέτηση –  έκφραση της ξεκάθαρης θέσης μας για ολόπλευρη αλληλεγγύη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

Η επιλογή μας ξεκάθαρη το κλίμα του οργανωμένου κανιβαλισμού δε θα περάσει……

Read the rest of this entry ?

h1

Συντονιστικό για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη

14 Μαρτίου 2016

Από τις αρχές Γενάρη 2016 μετα από πρόσκληση των health workers στις συλλογικότητες: Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης, Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων, Σωματείο βάσης στο χώρο της ψυχικής υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας, συνέλευση της Κατάληψης Στέγασης Μεταναστών/ στριών (παλιό Ορφανοτροφείο) καθώς και τη συλλογικότητα της κατάληψης φάμπρικα Υφανέτ συγκροτήθηκε το Συντονιστικό για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη.
Στα πλαίσια της δράσης του πραγματοποιήθηκαν:

Έκδοση αφισας σε τέσσερις γλώσσες καθώς και κειμένου  στα ελληνικά και στα αγγλικά
Sans papiers WEB

بدون اوراق

ALBENGafisa health prosbasi_typogr

 

Η αφίσα κολήθηκε και το κείμενο μοιράστηκε με παρέμβαση στα νοσοκομεία ΑΧΕΠΑ, Γεννηματάς, Αφροδισίων

CaWsTWaWwAAsIaH

CaWzcLpUEAAv2OS

δεματικών νοσοκομειο (6)

Άγιος Δημήτρης, ενώ η αφίσα κολήθηκε ακόμα στα Νοσοκομεία Παπανικολάου και Ιπποκράτειο, καθώς και σε κεντρικά σημεία της Θεσσαλονίκης.
Έγινε παρέμβαση στο ΠΕΔΥ ( τέως ΙΚΑ) Τούμπας όπου διασφαλίστηκε η πρόσβαση των μεταναστών/τριων σε αυτό, έγινε παρέμβαση διαμαρτυρίας στο νοσοκομείο Αφροδισιων Νοσημάτων για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί εκεί όπου μια σειρά αναγκαίων εξετάσεων ( ηπατίτιδας, HIV,..) δεν πραγματοποιούνται.
Έγινε παρέμβαση στην διαδήλωση της Πέμπτης 4 Φλεβάρη ημέρας γενικής απεργίας με αναγραφή σύνθημα των στενσιλ μαζικής αφισοκόλλησης και μοίρασματος προκύρηξης.
Έγινε παρέμβαση στο ξενοδοχείο Μακεδονία Παλλάς για την καταγγελία της απαράδεκτης κατάστασης που το παράλληλο πρόγραμμα για την υγεία του ΣΥΡΙΖΑ φέρνει στην περίθαλψη όπου και μοιράστηκε η σχετική  προκύρηξη.( επιδείνωση θέσης ανασφάλιστων, αποκλεισμός των χωρίς χαρτιά Sans papiers WEB).(enhmerosi_makedonia_palace) (بدون اوراق)

IMG_20160225_163821
Παράλληλα αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε η στήριξη της παρέμβασης στην Δ ΔΥΠΕ στην Αριστοτέλους των εργαζομένων και των κατοίκων της περιοχής του Κέντρου Υγείας Ζαγκλιβερίου ενάντια στην υποβάθμιση της δημόσιας περίθαλψης. (Zagliveri_keimeno_DYPE)

κεντρο υγειας ζαγκλιβεριου (1)

κεντρο υγειας ζαγκλιβεριου (2)
Εξάλλου σε σχέση με τα ζητήματα που προέκυψαν με το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης βγήκε από την συλλογικότητα των health Workers ένα επεξηγηματικό κείμενο.
Στα πλαίσια της συμπαράστασης στους μετανάστες κάθε δεύτερη εβδομάδα συναντιούνται οι υγειονομικοί του συντονισμού με τους μετανάστες της κατάληψης στέγης σε συνεργασία με την συνέλευση του ορφανοτροφειου για να εξετάζουμε αν υπάρχουν εκκρεμή υγειονομικά ζητήματα τα οποια προσπαθούμε να επιλύουμε
Οι διαδικασίες συνεχίζονται…..

h1

15 τρόποι για να τη γλιτώσουμε ατομικά

16 Σεπτεμβρίου 2013

15waysposter

Επειδή τα πράγματα έχουν δυσκολέψει αισθητά, και επειδή από ό,τι φάνηκε από τα κλεισίματα των Νοσοκομείων απειλούνται ακόμα και οι θέσεις των μόνιμων και μάλιστα ακόμα και των γιατρών(!) και από ό,τι φαίνεται δεν χωράμε όλοι στις θέσεις εργασίας, αποφασίσαμε να μοιράσουμε αυτόν το σύντομο οδηγό επιβίωσης…

Ακολουθήστε τον πιστά και θα μας θυμηθείτε!

1) Ακολουθούμε πιστά το Κόμμα μας ή/και τη Συνδικαλιστική μας Παράταξη.

• Αν αυτά είναι (ή ήταν) στην κυβέρνηση μπορούμε διακριτικά να τα βρίζουμε,

• Αν είναι στην Αντιπολίτευση, τα πράγματα είναι πιο απλά καθώς μπορούμε να παρόλα αυτά δεν πρέπει να είμαστε αγνώμονες και να ξεχνάμε ότι αυτά μας στήριξαν όταν ήταν να διοριστούμε, αλλά και όλα τα χρόνια που δουλεύουμε στο σύστημα με τα φακελάκια, τα απογευματινά ιατρεία κλπ. βρίζουμε πιο άνετα και να ελπίζουμε ότι, όταν οι δικοί μας θα έρθουν στα πράγματα, η κατάσταση θα διορθωθεί. Με ελάχιστο για εμάς κόστος οι υπεύθυνοι θα αποκαθηλωθούν και κάποια “δικά μας παιδιά”, που φυσικά δε θα είναι σαν τους άλλους, θα αναλάβουν τα πράγματα. Μέχρι τότε;Υπομονή και προσοχή να μη χάσουμε ψήφους!

2) Στις συζητήσεις υποστηρίζουμε: μνημονιακούς ή αντιμνημονιακούς… ανάλογα. Από τη στιγμή που δε μιλάει κανένας για συγκεκριμένους αγώνες όλα είναι εύκολα!

3) Συμμετέχουμε σε όλες τις συναυλίες συμπαράστασης. Μπορεί να μη σώθηκε κάποιος εργασιακός χώρος αλλά τι άλλο να κάνει κανείς…; Πάρτυ;

4) Δε διαμαρτυρόμαστε για τους όρους εργασίας μας. Ας γίνει σαφές: “κάτω τα χέρια από το Δημόσιο” σημαίνει κάτω τα χέρια από τις δουλειές μας! Καλό είναι βέβαια να αναφέρουμε ότι μειώνονται τα κρεβάτια νοσηλείας, ότι επιδεινώνεται η ποιότητα της παρεχόμενης περίθαλψης (εκπαίδευσης κοκ), ότι οι ανασφάλιστοι δεν έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη, αλλά μη τρελαθούμε κιόλας! Σκοπός είναι να μη μας απολύσουν.

5) Ακολουθούμε πιστά τις αποφάσεις του ΔΣ του Σωματείου ή/και της παράταξής μας (ανάλογα με το τι βολεύει περισσότερο). Αν δεν καλούν σε Γενικές Συνελεύσεις δεν πειράζει, θα έχουν τους λόγους τους. Εξάλλου αν αυτοί κάνουν σωστά τη δουλειά τους και πιέζουν εκεί που πρέπει τι να την κάνεις τη Συνέλευση;

6) Αν, παρ’ ελπίδα, λόγω πίεσης αγνώμονων ψηφοφόρων καλεστεί Συνέλευση, ακολουθούμε πιστά τη γραμμή της παράταξης.

7) Όταν οι συνελεύσεις παίρνουν απόφαση για δράσεις, συμμετέχουμε στις δράσεις της δικής μας παράταξης.

8) Αποφεύγουμε τη λήψη πρωτοβουλιών! Ο Συνδικαλισμός είναι υπόθεση των Συνδικαλιστών. Τόσες παρατάξεις και κόμματα τι θα κάνουν; Ούτως ή άλλως αυτοί είναι μέσα στα πράγματα και όλο και κάτι παραπάνω θα ξέρουν.

9) Αφήνουμε το συντονισμό της κινητοποίησης και τη διεύθυνση του αγώνα στα εκλεγμένα ΔΣ. Αποφεύγουμε Eπιτροπές Aγώνα άμεσα ανακλητές από τις συνελεύσεις: αν τον Ιούνη δεν ήταν οι Πρόεδροι των ΕΛΜΕ να πάρουν την ευθύνη και να αλλάξουν τις αποφάσεις των Συνελεύσεων, ακόμα θα τρέχαμε!

10) Σε περίπτωση Απεργίας 24ωρης ή 48ωρης γκρινιάζουμε γιατί δεν γίνεται Απεργία Διαρκείας.

11) Σε περίπτωση Απεργίας Διαρκείας ή άλλης δυναμικής δράσης:

• Δεν ψαρώνουμε. Κανένας δεν πρόκειται να οδηγήσει τα πράγματα στα άκρα.

• Βάζουμε μπροστά τα νοίκια, τα χαράτσια και τις δόσεις και δε συμμετέχουμε

• Βρίζουμε τους άλλους κλάδους που δε συμμετέχουν στον αγώνα.

• Δεν παίρνουμε καμία πρωτοβουλία ώστε να βρεθούμε με άλλους αγωνιζόμενους! (τουλάχιστον όχι σε όλες τις ημέρες).

• Σε περίπτωση που άλλοι κλάδοι δίνουν δυναμικούς αγώνες, σίγουρα ο δικός μας κλάδος δε θα είναι ώριμος για συμμετοχή.

• Αποφεύγουμε τις εντάσεις και την κλιμάκωση! Ελπίζουμε ότι οι κυβερνώντες θα καταλάβουν ότι έχουμε δίκιο, θα δουν ότι είμαστε πολλοί, θα αναλογιστούν το πολιτικό κόστος και… θα κάνουν πίσω.

• Όταν βεβαιωθούμε ότι η παράταξή μας ή/και το κόμμα μας κατέγραψε τη δυναμική που ήθελε και θα βγουν ενισχυμένα, ψηφίζουμε την αναστολή της κινητοποίησης.

• Η νίκη ή όχι του αγώνα είναι δευτερεύουσα μπροστά στο κομματικό ζήτημα! Αυτό που προέχει σήμερα είναι να αναδειχθεί πολιτική διέξοδος, να πέσει το μπλοκ του μνημονίου για να λυθεί το πρόβλημά μας.

12) Οι άλλοι κλάδοι (ακόμα και στον ίδιο χώρο εργασίας), οι αδιόριστοι, οι εργαζόμενοι του ίδιου κλάδου αλλά με άλλες εργασιακές συνθήκες (μπλοκάκι, εργολαβίες, ΕΣΠΑ, επικουρικοί, αγροτικοί γιατροί κ.ά.) ας παλέψουν μόνοι τους. Συνδικαλιστές δεν έχουν; Εξάλλου είπαμε ότι για να τη βολέψουμε εμείς κάποιοι πρέπει να την πατήσουν!

13) Οι αποδέκτες των υπηρεσιών μας (ασθενείς όταν μιλάμε για υγειονομικούς αλλά και μαθητές και γονείς όταν μιλάμε για εκπαιδευτικούς) μπορούν (αν όχι οφείλουν) να έρθουν να συμπαρασταθούν. Στη χειρότερη περίπτωση καλούμε συνάντηση φορέων.

14) Συνάντηση φορέων καλούμε και σε περίπτωση που δεχόμαστε πιέσεις για άνοιγμα τουαγώνα. Όλοι οι παραπάνω (εργαζόμενοι, άνεργοι, ασθενείς, γονείς, μαθητές) όλο και κάποιον κομματικό θα έχουν που θα τον έχουν εκλέξει σε κάποια καρέκλα και θα μπορέσει να συνεννοηθεί με τους δικούς μας αντίστοιχους.

15) Αποφεύγουμε τις “Κοινές Συνελεύσεις Αγώνα” όλων των παραπάνω! Εκτός του ότι δείχνουμε έλλειψη εμπιστοσύνης στους εκλεγμένους μας, μπορεί να χαθεί ο έλεγχος, να αυτονομηθεί ο αγώνας και να χαθεί η εξουσία τους (αυτή που όλα τα χρόνια μας προστάτευε)! Επιπλέον θα πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες που τους είχαμε αναθέσει και τότε να δούμε ποιον θα βρίζουμε! Άσε που όντας υπεύθυνοι για τις τύχες μας μπορεί να μας φανούν πιο λογικές αποφάσεις που θα μας ξεβολέψουν και τότε τι κάνουμε;

Χιλιάδες εργαζομένων, νυν, πρώην αλλά και επίδοξων, ακολούθησαν και ακολουθούν τις παραπάνω συμβουλές. Κι αν κάποιοι απέτυχαν, τι να κάνουμε; Δεν είναι δυνατόν να τα καταφέρουν και όλοι! Στον καπιταλισμό ζούμε!
Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και αντίστοιχης δομής Συνδικαλισμό έχουμε…
Ας μην είμαστε και αχάριστοι! Κάποιοι τη γλίτωσαν!
Πόσοι όμως και μέχρι πότε; Κι αν κάποιος πιστεύε ότι ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία, για πόσο ακόμα; Ενώ το σύστημα περίθαλψης αποσυντίθεται; Ενώ έχουν ήδη κλείσει Νοσοκομεία; Ενώ “εξαφανίζονται” μαγικά θέσεις εργασίας είτε με κινητικότητες, διαθεσιμότητες και άλλους πρόσφατους όρους, είτε με μείωση των διορισμών;  Όπως πανομοιότυπα συμβαίνει και στο χώρο της εκπαίδευσης και πρόκειται να συμβεί και σε άλλους εργασιακούς χώρους;Μήπως αξίζει άραγε να βρεθούμε με όσους και όσες αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα και βλέπουμε κοινούς τρόπους αντιμετώπισης;

Ας σταματήσουμε να αναζητούμε συμμάχους εκεί όπου κυριαρχούν οι άνθρωποι της εργοδοσίας, μεγαλοδιευθυντές και μεγαλοσυνδικαλιστές. Ας κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο ως εργαζόμενοι και άνεργοι, για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα.
Να οργανώσουμε τους αγώνες αυτούς που όχι μόνο δεν θα στρέφουν τον έναν εκμεταλλευόμενο ενάντια στον άλλον, αλλά θα θέτουν και μια προοπτική για μια κοινωνία χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση. Ο χρόνος είναι τώρα και ο τρόπος είναι αυτός…

…ΚΟΙΝΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΑΓΩΝΑ

ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΓΛΙΤΩΣΟΥΜΕ

 

h1

Τώρα και πρόληψη στη μοναδική τιμή των 5€

14 Νοεμβρίου 2012

 Ο λόγος γίνεται για την επιβολή αντιτίμου 5 ευρώ στις ασθενείς που εξετάζονται σε τμήματα πρόληψης του Θεαγένειου Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Θεσ/νίκης (τεστ Παπανικολάου, μαστογραφία). Η είσπραξη του 5ευρου σε προληπτικές εξετάσεις διαπιστώθηκε κατά τη διάρκεια μιας παρέμβασης, στα πλαίσια του αγώνα των νοσοκομειακών τους προηγούμενους μήνες (επίσχεση εργασίας). Άξιο απορίας είναι το πώς συμβιβάζεται οι εργαζόμενοι να λένε ότι αγωνίζονται όχι μόνο για τα δεδουλευμένα αλλά και για “δημόσια δωρεάν υγεία για όλους” και στην κινητοποίησή τους να μην είναι στόχος αυτό το απαράδεκτο μέτρο. Άξιο απορίας είναι επίσης πώς το συγκεκριμένο εισιτήριο μπορεί και αντιβαίνει ακόμα και τις ίδιες τις διατάξεις του Υπουργείου Υγείας για τους φραγμούς στην περίθαλψη, οι οποίοι μέχρι τώρα δεν αγγίζουν την πρόληψη, η οποία σαφέστατα εξαιρείται του 5ευρου.
Το 5ευρο εισιτήριο, βάσει νόμου, έχει εισαχθεί πια σε όλα τα τακτικά εξωτερικά ιατρεία σε Νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας, κλείνοντας την πόρτα στους μη έχοντες και ανοίγοντας το δρόμο για τη λειτουργία του ΕΣΥ με όρους επιχείρησης. Στο όνομα της αρπαχτής σε κάποια από αυτά τα νοσοκομεία – μαγαζιά, οι διοικήσεις αυθαιρετούν αγνοώντας τις εγκυκλίους του υπουργείου, υποχρεώνοντας μέχρι και τους ασθενείς χρόνιων νοσημάτων να πληρώνουν. Επιλέγουμε λοιπόν να παρέμβουμε ενάντια σε νόμιμα και παράνομα εισιτήρια στην περίθαλψη, καθώς και στα χειρότερα που έπονται.

 ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΕΠΟΝΤΑΙ
Συγχωνεύσεις νοσοκομείων με δραστική μείωση των νοσοκομειακών κλινών, εκχώρηση κλινών στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, απογευματινά ιατρεία όπου εξυπηρετούνται άμεσα όσοι και όσες μπορούν να πληρώσουν 50 ευρώ (τουλάχιστον) για να παρακάμψουν την αναμονή των πρωινών τακτικών ιατρείων, διαγραφή κι άλλων φαρμάκων από τη λίστα των συνταγογραφούμενων, αύξηση της συμμετοχής των ασθενών στα συνταγογραφούμενα φάρμακα είτε πληρώνοντας τη διαφορά από τα γενόσημα είτε με την καθαυτή αύξηση του ποσοστού συμμετοχής, ελάττωση των φαρμακευτικών παροχών για τους ασφαλισμένους της πρόνοιας, 25 ευρώ για κάθε εισαγωγή σε Νοσοκομείο, 1 ευρώ σε κάθε συνταγή… Τελικά, μια γενικευμένη εξαθλίωση του συστήματος υγείας που ενισχύει τα ιδιωτικά ιατρεία και τις ιδιωτικές κλινικές και εντείνει τους οικονομικούς διαχωρισμούς στην περίθαλψη.

 Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΣΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΑΣ
Τι γίνεται με τους άνεργους, τις ανασφάλιστες, τους χαμηλόμισθους, τους ηλικιωμένους, τους αποκλεισμένους αυτού του κόσμου; Τι γίνεται όταν οι μετανάστες και οι μετανάστριες, ο πιο αδύναμος κρίκος από τους αποκλεισμένους, μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίους τράγους – υπαίτιους για την κατάρρευση του συστήματος; Τι γίνεται με τους ψυχικά πάσχοντες και τους τοξικοεξαρτημένους; Τι γίνεται με αυτούς που κατά βάση έχουν ανάγκη τη δωρεάν παροχή υπηρεσιών περίθαλψης; Αυτές που καθημερινά αποκλείονται γιατί απλά περισσεύουν για ένα σύστημα σε κρίση; Αυτούς που αρρωσταίνουν ζώντας στα γρανάζια μιας παρανοϊκής μηχανής που αλέθει επιθυμίες, ανάγκες, όνειρα με μοναδικό σκοπό το κέρδος;

Η αναδιάρθρωση απροκάλυπτα πια ορίζει τα “σώματα χωρίς σημασία”, πέραν των άλλων, μέσα από αποκλεισμούς και περιφράξεις στις υπηρεσίες υγείας. Οι αποκλεισμοί αυτοί καθημερινά εντείνονται και φεύγουν πια από τη σφαίρα της θεραπείας και της φαρμακευτικής αγωγής, αγγίζοντας και την ίδια την πρόληψη. Αναίσχυντο παράδειγμα αποτελεί το Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης στο οποίο έχει καθιερωθεί το 5ευρο εισιτήριο για το τεστ Παπανικολάου και τη μαστογραφία στα ιατρεία των τμημάτων πρόληψης. Eν μέσω κρίσης και περικοπών, μπαίνουν οικονομικοί φραγμοί σε βασικά κομμάτια της πρόληψης γυναικολογικών νοσημάτων. Μπαίνουν στο στόχαστρο τα screening tests και δη το τεστ
Παπανικολάου και η μαστογραφία, βασικές προληπτικές διαγνωστικές μέθοδοι για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας και τον καρκίνο του μαστού αντίστοιχα. Αποκαλύπτεται για μία ακόμη φορά ότι η πρόληψη δεν ενδιαφέρει το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία όταν δεν αποφέρει οικονομικό όφελος… Όταν πρόκειται για ανασφάλιστες, άνεργες και γυναίκες με ή χωρίς χαρτιά που δεν (θα) πληρώνουν εισφορές.

 ΑΣ ΜΗ ΓΕΛΙΟΜΑΣΤΕ
Η καθημερινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε στα νοσοκομεία κάθε άλλο παρά μας ευχαριστεί: οι μεγάλες ελλείψεις προσωπικού και υποδομών, τα εξαντλητικά ωράρια των εργαζομένων, η ολοένα αυξανόμενη απλήρωτη εργασία έχουν σαν παρενέργεια φυσικά και την κακή ποιότητα των υπηρεσιών. Από την άλλη, τα φακελάκια, οι δοσοληψίες με τις φαρμακευτικές εταιρίες, οι πελατειακές σχέσεις (και άλλα πολλά που οδηγούν στον ολοένα αυξανόμενο διαχωρισμό των ασθενών σε κατηγορίες) είμαστε σίγουροι ότι δε θα χτυπηθούν ποτέ από τους αφέντες αυτού του συστήματος.

 ΔΕ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΟΣΤΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ
Δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτούμε τη διαφορετική αντιμετώπιση των ασθενών ανάλογα με την οικονομική και την κοινωνική κατάστασή τους, το φύλο τους, την ηλικία τους, το χρώμα τους, τη γλώσσα τους. Δε θα καθίσουμε αμέτοχοι μπροστά στις παλιές και νέες περιφράξεις στη θεραπεία και στην πρόληψη. Δε βλέπουμε άλλη λύση παρά τον κοινό αγώνα εργαζομένων στο ΕΣΥ και χρηστών υπηρεσιών υγείας για τα ζητήματα που αφορούν άμεσα τις ζωές όλων μας.

ΙΣΟΤΙΜΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΟΛΩΝ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ
ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ
ΔΩΡΕΑΝ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

κατεβάστε το pdf από εδώ

h1

Γιατί στηρίζουμε τις επισχέσεις των νοσοκομειακών γιατρών της Θεσσαλονίκης

3 Σεπτεμβρίου 2012

Το γιατί είναι αναγκαίος ο αγώνας αυτήν την περίοδο δεν χρειάζεται πολύ κόπο για να το εξηγήσεις, ούτε είναι και κάτι την αναγκαιότητα του οποίου αντιλαμβανόμαστε μόνο εμείς. Όσοι καταλαβαίνουν ότι η όλη φιλολογία γύρω από την κρίση αποσκοπεί στο να μας κάνει να την δεχτούμε σαν κάτι το φυσικό και αναπότρεπτο, κάτι σαν μια καταιγίδα ας πούμε, καταλαβαίνουν και ότι ο αγώνας είναι μονόδρομος. Όσοι δεν θολώνουν από την παραφιλολογία ότι η κρίση είναι κάτι που μας αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο, είναι ήδη έτοιμοι να ξεσηκωθούν.

Εξάλλου δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις ότι αυτό που σήμερα συμβαίνει στην Ελλάδα (και που συνέβη και σε άλλες χώρες όχι μόνο της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας αλλά και της ΕΕ) είναι η προσπάθεια να υποτιμηθεί (ή ακόμα και να καταστραφεί πλήρως) η εργατική δύναμη ώστε να διατηρηθεί η κερδοφορία στα πλαίσια της παγκόσμιας αγοράς.

Δεν χρειάζεται να μας το πει κανείς ότι αυτό είναι που συμβαίνει και εκφράζεται και στις υπηρεσίες περίθαλψης και έχει γενικότερες επιπτώσεις στη ζωή όλων. Δραματική πτώση στην ποιότητα της περίθαλψης (ελλείψεις προσωπικού, υλικών, τεράστιες αναμονές για ραντεβού) που για πολλούς εκφράζεται και ως αποκλεισμός (οι ανασφάλιστοι έχουν ήδη πεταχτεί απέξω, μετανάστες, τοξικοεξαρτημένοι, ψυχικά πάσχοντες βιώνουν έναν εξαιρετικά εχθρικό μηχανισμό), ο ΕΟΠYΥ, οι αλλαγές των ποσοστών συμμετοχής, οι απλήρωτοι φαρμακοποιοί που αυξάνουν ακόμα περισσότερο το κόστος των υπηρεσιών περίθαλψης, ενώ οι φακελάκηδες, τα χαϊδεμένα παιδιά των διοικήσεων, φροντίζουν για τον αποκλεισμό και των υπολοίπων. Και μέσα σ’ όλα, η ακροδεξιά πτέρυγα του κεφαλαίου, με τη χρυσή αυγή επικεφαλής, εκφράζει αδιανόητες καινούριες τάσεις: τράπεζα αίματος μόνο για Έλληνες, κοινωνικό ιατρείο καρατζαφέρη-εκκλησίας, πέταγμα μεταναστών έξω από τα νοσοκομεία, επιθέσεις σε προσωπικό νοσοκομείων… Στην αρχή κρυφά και σταδιακά και ύστερα ξεκάθαρα επιβάλλεται ο νόμος της κοινωνικής ευθανασίας: θα πεθάνεις νωρίς γιατί είσαι φτωχός και περισσεύεις – και ο αντικειμενικός σου αποκλεισμός εμφανίζεται ως υποκειμενική σου αποτυχία – .

Tην ίδια στιγμή οι εργασιακές σχέσεις υποβαθμίζονται και κατακερματίζονται, επιτρέποντας στην εργοδοσία το πλήρες ξεζούμισμα των εργαζομένων. Ατελείωτες ώρες εργασίας και υπερεργασίας (υπέρβαση ορίου εφημεριών, παράνομα προγράμματα εφημέρευσης), απλήρωτη εργασία, ανασφαλής εφημέρευση, εισαγωγή μπλοκάκηδων γιατρών στα νοσοκομεία για περαιτέρω υποτίμηση της εργατικής δύναμης των γιατρών, μισθολογικές περικοπές (δια νόμου ή και αυθαίρετες) κ.ά.

Ο αγώνας λοιπόν των γιατρών που προχωρούν σε επίσχεση εργασίας μας αφορά, γιατί διεξάγεται από αυτούς που είναι διατεθειμένοι να δώσουν έναν αγώνα ενάντια στην προσπάθεια υποτίμησης της εργατικής δύναμης, υποτίμησης της ίδιας μας της ζωής. Έναν αγώνα στον οποίο οι εκμεταλλευόμενοι θα δίνουν τη δική τους απάντηση στη διαχείριση της κρίσης που επιδιώκει την ενότητα εκμεταλλευόμενων – αφεντικών.

Οι επαγγελματίες συνδικαλιστές ήταν το λιγότερο απόντες μέχρι τώρα από τον αγώνα αυτό. Είναι κοινό μυστικό ότι ο κύριος ρόλος τους είναι να καταφέρουν να εκφράσουν σε πρώτο χρόνο την οργή που γεννιέται, ώστε σε δεύτερο χρόνο να μπορέσουν να την ελέγξουν, και να την οδηγήσουν ο καθένας εκεί όπου τα συμφέροντά του υπόκεινται. Ακόμα και αν απέτυχαν να ελέγξουν τον αγώνα αυτόν στην αρχή του, δεν αμφιβάλουμε ότι θα κάνουν κάποια στιγμή την εμφάνισή τους μαζί με το μεγάλο καπέλο της διαμεσολάβησης (είτε προσπαθώντας να βάλουν τον αγώνα στα καλούπια που τους ταιριάζουν – π.χ. μετατρέποντας τον σε νομική ή τηλεοπτική αντιπαράθεση – είτε σαμποτάροντας τον ανοιχτά). Πιστεύουμε ότι οι κοινές συνελεύσεις είναι η μόνη απάντηση. Η συνέλευση αγώνα που διαμορφώνεται τώρα, κυοφορεί εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα επιτρέψουν αδιαμεσολάβητα, χωρίς ειδικούς της πολιτικής, εμείς οι ίδιοι που υφιστάμεθα τα προβλήματα να βρούμε τις λύσεις και να βάλουμε μπροστά τους αγώνες που αρμόζουν.

κοινές συνελεύσεις αγώνα;
Ποιοι όμως είμαστε εμείς; Ποιοι θα πρέπει να βρεθούν δίπλα – δίπλα σε αυτές τις συνελεύσεις και αυτούς τους αγώνες; Είπαμε ήδη ότι η κρίση δεν μας αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο! Και δεν εννοούμε μόνο τους πολιτικούς ή τα αφεντικά. Πολλών εργαζομένων τα συμφέροντα ταυτίζονται με την διαιώνιση της προηγούμενης κατάστασης. Η θέση τους στην πυραμίδα της ιεραρχίας τους επέτρεπε να αντιμετωπίζουν τον αγώνα της καθημερινότητας από πολύ καλύτερη θέση από πολλούς άλλους και για αυτό υπερασπίζονται, ακόμα και μέσα στους αγώνες, την κλαδική διαίρεση και την ιεραρχία, τις πηγές δηλαδή των όποιων προνομίων τους. Αυτοί, μέσα στην κρίση κοιτάζουν τώρα πως θα τη γλιτώσουν ο καθένας ατομικά ή το πολύ πολύ ο κλάδος τους και αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με άλλους εργαζόμενους – εκμεταλλευόμενους. Η χαρακτηριστική απουσία των επιμελητών ιατρών από τον αγώνα των επισχέσεων είναι ενδεικτική του ρόλου ενός μεγάλου κομματιού αυτών. Άλλωστε με φακελάκια, ποσοστά από τις εταιρείες για τα συνταγογραφούμενα φάρμακα, κομπίνες, απογευματινά ιατρεία ή και με ιδιωτικά ιατρεία, ο μισθός του Ε.Σ.Υ. αλλά και οι συνθήκες της υγείας είναι δευτερεύον ζήτημα για κάποιους.

Στις αυτονόητες ερωτήσεις: τι γίνεται με τους άνεργους, τι γίνεται με τους περιστασιακά εργαζόμενους, τους μετανάστες, τους ανασφάλιστους, τι γίνεται με εργαζόμενους στον ίδιο κλάδο αλλά με άλλες εργασιακές σχέσεις άρα και άλλο σωματείο (πχ stage, εργολαβίες κλπ), τι γίνεται με τους χρήστες των υπηρεσιών που παράγουμε, τι γίνεται με την πρόσβαση σε αυτές τις υπηρεσίες,… όταν η απάντηση δεν είναι υβριστική είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα αδιάφορο σήκωμα των ώμων.

Με ποιους αξίζει άραγε να βρεθούμε; Με αυτούς που έτυχε να έχουμε την ίδια εργασιακή θέση και σχέση ή με εκείνους που αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα και βλέπουμε κοινούς τρόπους αντιμετώπισης; Πότε θα σταματήσουμε να αναζητούμε συμμάχους εκεί όπου κυριαρχούν οι άνθρωποι της εργοδοσίας, μεγαλοδιευθυντάδες, οι καθηγητές και οι φακελάκηδες και θα κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στην περίθαλψη αλλά και οι χρήστες των υπηρεσιών περίθαλψης, για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα; Πότε θα οργανώσουμε τους αγώνες αυτούς που όχι μόνο δεν θα στρέφουν τον έναν εκμεταλλευόμενο ενάντια στον άλλον, αλλά θα θέτουν και μια προοπτική για μια κοινωνία χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση;

ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΤΑΓΟΝΑ ΠΟΥ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ

συναντιόμαστε και κινούμαστε ενάντια:
στο ρήμαγμα των υποδομών,
στην ερήμωση από προσωπικό,
στους φακελάκηδες,
στα ιδιωτικά ιατρεία των πανεπιστημιακών,
στο εργασιακό κάτεργο των εργολαβιών,
στον αποκλεισμό των ανασφάλιστων από τις δομές περίθαλψης,
στους φραγμούς που βάζει ο ΕΟΠΥΥ,
στην αύξηση του κόστους του φαρμάκου,
στην υπερεργασία και την απλήρωτη εργασία

 

κατεβάστε το κείμενο σε μορφή pdf εδώ

h1

Αγροτικοί Πρέβεζας

4 Οκτωβρίου 2011

1)
Αρ. Πρωτοκόλλου: 5275, 13/07/2011
Έγγραφη Ενημέρωση
Προς Γεν. Νοσοκομείο Πρέβεζας,
Διοίκηση Νοσοκομείου,
(Διαμέσου Γραφείο Προσωπικού).

Όπως γνωρίζετε ως αγροτικοί ιατροί ανήκουμε στο πάσης φύσεως ιατρικό προσωπικό, που υπηρετεί με σχέση εργασίας Δημοσίου Δικαίου και υπαγόμαστε στις συναφείς διατάξεις της κείμενης νομοθεσίας. Από τις διατάξεις δε αυτές όπως και από το συναφές παράγωγο δίκαιο προκύπτει, ότι δικαιούμαστε εικοσιτετράωρη ανάπαυση (ρεπό) μετά από ενεργό εφημερία, ήτοι υπερωριακή απασχόληση. Με το παρόν σας ενημερώνουμε επίσης ότι το εργασιακό μας αυτό δικαίωμα, της εικοσιτετράωρης ανάπαυσης μας (ρεπό) μετά από ενεργό εφημερία, που αποτελεί κοινωνικό ευεργέτημα, όπως το δέχεται το Ελεγκτικό Συνέδριο με την πάγια νομολογία του και το οποίο είναι πλήρως κατοχυρωμένο με αυξημένη μάλιστα τυπική ισχύ, έχουμε σκοπό να το ασκήσουμε και να το ασκούμε μετά από κάθε ενεργό εφημερία, και ότι δεν προτιθέμεθα να παραβιάσουμε τις διατάξεις της κείμενης νομοθεσίας, που αποσκοπεί στην προστασία της ασφάλειας και της υγείας, ημών των ιδίων, υπό την ιδιότητά μας ως εργαζομένων-ιατρών, όσο και της υγείας των ασθενών μας, προς τους οποίους καλούμαστε να παράσχουμε τις υπηρεσίες μας με προσήλωση στον όρκο του Ιπποκράτη, σεβασμό και ευσυνειδησία, όπως επιτάσσουν οι διατάξεις της κείμενης νομοθεσίας.
Συγκεκριμένα:
Σύμφωνα με το άρθρο 21 παρ.3Α του Ν.3580/2007 «Προμήθειες Φορέων εποπτευόμενων από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α’ 134),
«Η κατά το άρθρο 1 του α.ν.67/1968 (ΦΕΚ Α’ 303) υποχρεωτική υπηρεσία υπαίθρου ορίζεται εννεάμηνη για τους υπόχρεους ιατρούς, που διορίζονται μετά τη δημοσίευση του παρόντος. Οι υπόχρεοι ιατροί υπηρετούν υποχρεωτικώς το πρώτο τρίμηνο από αυτό το χρονικό διάστημα διαδοχικά, με ισόχρονη τοποθέτησή τους, στον παθολογικό και χειρουργικό τομέα του νοσοκομείου, στο οποίο υπάγεται το Περιφερειακό Ιατρείο ή Κέντρο Υγείας, όπου έχουν τοποθετηθεί. Το υπολειπόμενο εξάμηνο ο υπόχρεος υπηρετεί στο Περιφερειακό Ιατρείο ή Κέντρο Υγείας, όπου έχει τοποθετηθεί. Κατά την περίοδο της υποχρεωτικής υπηρεσίας υπαίθρου ο ιατρός δικαιούται κανονικής αδείας δεκαπέντε (15) ημερών». Σύμφωνα δε με το άρθρο 23 του Ν.3730/2008 (ΦΕΚ Α’ 262), το οποίο αντικατέστησε την περ.Α της παρ.3 του άρθρου 21 του Ν.3580/2007 (ΦΕΚ Α’ 134), η υποχρεωτική υπηρεσία υπαίθρου είναι δωδεκάμηνη.
Οι Ιατροί υπόχρεοι υπηρεσίας υπαίθρου (Αγροτικοί Ιατροί) (βλ. άρθρο 1 του Α.Ν.67/1968 «Περί λήψεως μέτρων για την κάλυψη των υγειονομικών αναγκών της υπαίθρου»/ΦΕΚ Α’ 303 και άρθρα 22, 23 και 24 του Ν.2071/1992 «Εκσυγχρονισμός και Οργάνωση Συστήματος Υγείας»/ΦΕΚ Α’ 123), προσλαμβάνονται με σχέση εργασίας Δημοσίου Δικαίου δυνάμει Απόφασης του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Αμοίβονται με αποδοχές 16ου Μισθολογικού Κλιμακίου δυνάμει του Ν.3205/2003 «Μισθολογικές ρυθμίσεις λειτουργών και υπαλλήλων του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ. και Ο.Τ.Α., μονίμων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και αντιστοίχων της Ελληνικής Αστυνομίας, του Πυροσβεστικού και Λιμενικού Σώματος και άλλες συναφείς διατάξεις» (ΦΕΚ Α’ 297), και ανήκουν στο πάσης φύσεως ιατρικό προσωπικό, συγκαταλεγόμενοι, ως Αγροτικοί Ιατροί, στη κατηγορία των Ιατρών των Νοσοκομείων, Κέντρων Υγείας, Πολυδύναμων Ιατρείων και Περιφερειακών Ιατρείων.
Συμμετέχουν πλήρως στα μηνιαία Προγράμματα εφημεριών, η δε συμμετοχή αυτή τόσο των Ιατρών του Ε.Σ.Υ., των μελών Δ.Ε.Π. Τμημάτων Ιατρικής όσο και όλων των Ιατρών που με οποιαδήποτε σχέση προσφέρουν υπηρεσία στα Νοσοκομεία, είναι υποχρεωτική για όλους τους βαθμούς και βαθμίδες, σύμφωνα με τις εκάστοτε υπηρεσιακές ανάγκες (βλ. άρθρο 45 παρ.1 Ν.3205/2003 και ενδεικτικά υπ’αριθ.Υ10α/Γ.Π.2553/29-01-2010/ΦΕΚ Β’ 78/29-01-2010 κοινή Απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, σχετικά με τις εφημερίες των Ιατρών του έτους 2010).
Η χορήγηση ισοδύναμης αντισταθμιστικής ανάπαυσης (ρεπό) στον Αγροτικό Ιατρό, ύστερα από εφημερία (υπερωριακή απασχόληση), αποτελεί αναφαίρετο εργασιακό δικαίωμα με αυξημένη τυπική ισχύ.
Το δικαίωμα αυτό απορρέει από την παρ.3 του άρθρου 1 του Π.Δ.88/ 1999 «Ελάχιστες προδιαγραφές για την οργάνωση του χρόνου εργασίας σε συμμόρφωση με την Οδηγία 93/104/ΕΚ» (ΦΕΚ Α’ 94), όπως αυτή αντικαταστάθηκε από τη παρ.1 του άρθρου 1 του Π.Δ.76/2005 «Τροποποίηση του Π.Δ.88/1999 σε συμμόρφωση με την Οδηγία 2000/34/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου» (ΦΕΚ Α’ 117) σε συνδυασμό με τα άρθρα 2, 3, 4 και 5 του Π.Δ.88/1999, όπως τροποποιήθηκαν από τα άρθρα 2 και 3 του Π.Δ.76/2005.
Συγκεκριμένα, οι διατάξεις του Π.Δ.88/1999, στις οποίες περιλαμβάνεται και η χορήγηση ρεπό, εφαρμόζονται σε όλες τις επιχειρήσεις, εγκαταστάσεις, εκμεταλλεύσεις και εργασίες του ιδιωτικού και του δημοσίου τομέα.
Ο έλεγχος εφαρμογής των διατάξεων του Π.Δ.88/1999, όπως τροποποιήθηκε με το Π.Δ.76/2005, σύμφωνα με το άρθρο 15 του Π.Δ.88/ 1999 και τα άρθρα 7 και 8 του Ν.2639/1998, ανήκει στην αρμοδιότητα του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (Σ.ΕΠ.Ε.), οι δε Κοινωνικοί Επιθεωρητές αλλά και οι Τεχνικοί και Υγειονομικοί Επιθεωρητές του Σ.ΕΠ.Ε., δύνανται συνδυαστικά και κατ’ αρμοδιότητα, να διενεργούν ελέγχους στους χώρους εργασίας του ιδιωτικού αλλά και του δημοσίου τομέα, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν εφαρμόζονται οι επί μέρους ρυθμίσεις της παραπάνω νομοθεσίας.
Οι Οδηγίες 93/104/ΕΚ και 2000/34/ΕΚ, οι οποίες μεταφέρθηκαν στο εσωτερικό μας δίκαιο με τα ως άνω Προεδρικά Διατάγματα 88/1999 και 76/2005 και κωδικοποιήθηκαν σε ενιαίο κείμενο από την Οδηγία 2003/88/ΕΚ, έχουν αυξημένη τυπική ισχύ δυνάμει του άρθρου 28 παρ.1 του ισχύοντος Συντάγματος και επικρατούν κάθε άλλης αντίθετης διάταξης Νόμου.
Περαιτέρω, το ως άνω Π.Δ.88/1999, όπως αυτό τροποποιήθηκε από το Π.Δ.76/2005, έχει ερμηνευθεί αυθεντικά από τις υπ’αριθ.144/2006, 0067/2007, 106/2007, 107/2007 Πράξεις του Τμήματος Ι του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τα Πρακτικά της 9ης Συνεδρίασης της 20-05-2008 του Τμήματος Ι του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τα Πρακτικά της 14ης Γενικής Συνεδρίασης της 26-06-2008 και της 22ης Γενικής Συνεδρίασης της 26-11-2008 αντίστοιχα της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου όπως και τις Αποφάσεις της 03-10-2000 (Υπόθεση Simap), της 03-07-2001 (Υπόθεση CIG), της 09-09-2003 (Υπόθεση Jaeger), 05-10-2004 (Υπόθεση Pfeiffer), της 01-12-2005 (Υπόθεση Dellas) του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
Σας επισημαίνουμε δε ότι σύμφωνα με το άρθρο 16 του Π.Δ.88/1999, σε κάθε εργοδότη που παραβαίνει τις διατάξεις του Διατάγματος αυτού, επιβάλλονται οι διοικητικές κυρώσεις του άρθρου 24 του Ν.2224/1994 «Ρύθμιση θεμάτων εργασίας, συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, υγιεινής και ασφάλειας των εργαζομένων και οργάνωσης Υπουργείου Εργασίας και των εποπτευομένων από αυτό νομικών προσώπων και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α’ 112). Επίσης, σύμφωνα με το ίδιο άρθρο 16 του Π.Δ.88/1999 προβλέπεται, ότι σε κάθε εργοδότη που παραβαίνει από αμέλεια ή πρόθεση τις διατάξεις του Διατάγματος αυτού, επιβάλλονται οι ποινικές κυρώσεις του άρθρου 25 του Ν.2224/1994.

Καναλάκι, 13/07/2011
Οι αγροτικοί ιατροί του Κ.Υ. Καναλακίου
[τα ονόματα διαγράφηκαν για προφανείς λόγους]

Υ.Γ. Συνημμένα σας καταθέτουμε τη σχετική απόφαση του γενικού συμβουλίου της Ο.Ε.Ν.Γ.Ε. Της 20/10/2010, με θέμα το ρεπό των αγροτικών ιατρών.

2)

Ανακοίνωση: 04/10/2011

Ως εργαζόμενοι αγροτικοί γιατροί στο Κ.Υ. Καναλακίου με το κείμενό μας αυτό εκφράζουμε τη συμπαράσταση μας στη συνάδελφο γιατρό του Κ. Υγείας Πολιχνίτου, που κλήθηκε από τη διοίκηση μετά από αναφορά της διεύθυνσης του Κ.Υ, να απολογηθεί επειδή εφάρμοσε το έννομο δικαίωμά της για αντισταθμιστική ανάπαυση (ρεπό) μετά από εφημερία. Θεωρούμε απαράδεκτο να τρομοκρατείται με αυτόν τον τρόπο μία συνάδελφος και μάλιστα σε μία περιοχή που το δικαίωμα αυτό δεν αμφισβητήθηκε εδώ και πολλούς μήνες μετά την αποφασιστική στάση των συναδέλφων αγροτικών γιατρών του νησιού να μη διαπραγματευτούν ένα κατοχυρωμένο από το νόμο δικαίωμά τους.
Θεωρούμε πως οι ελλείψεις στο Ε.Σ.Υ. δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να καλυφθούν με εκβιασμούς, με απειλές, με την παράνομη υπερεργασία ενός κομματιού του ιατρικού ή νοσηλευτικού προσωπικού και με την έκθεση των ασθενών στους κινδύνους που προκύπτουν από την υπερεργασία αυτή, ούτε με τη συνεχόμενη υποβάθμιση που προωθείται με συγχωνεύσεις νοσοκομείων, κλείσιμο κλινικών, απλήρωτη εργασία. Τα δε αποτελέσματα αυτής της τάσης αν δεν μπει ένα φρένο, θα τα υποστούν και πάλι οι ασθενέστεροι, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τους ψυχικά ασθενείς που πλήττονται ήδη από την προωθούμενη αναδιάρθρωση της ψυχικής υγείας.
Όσον αφορά δε το ρεπό, δημοσιεύουμε έγγραφο που έχει κατατεθεί στο Γ. Ν. Πρέβεζας από συναδέλφους μας αγροτικούς γιατρούς και εκφράζει το νομικό πλαίσιο σχετικά με το ρεπό και τη θέση μας πάνω στο ζήτημα. Καλούμε όλους τους εμπλεκόμενους στο σύστημα της πρωτοβάθμιας περίθαλψης (αγροτικούς και ειδικευμένους γιατρούς, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό, τραυματιοφορείς, οδηγούς, υπαλλήλους καθαριότητας αλλά και ασθενείς ) τόσο στο δικό μας κέντρο υγείας, όσο και αλλού, να πάρουν ανοιχτά θέση πάνω σε αυτό το θέμα για να μπει τέλος σε μια κατάσταση απειλών, εκβιασμών κατά των αγροτικών γιατρών και έκθεσης των ασθενών σε κίνδυνο, που χρονίζει. Σε αυτό το πλαίσιο σας καλούμε να συνυπογράψετε και το κείμενο αυτό.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΤΟ ΡΕΠΟ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ

Οι αγροτικοί γιατροί του Κ.Υ. Καναλακίου και των περιφερειακών του ιατρείων

[τα ονόματα διαγράφηκαν για τους προφανείς λόγους]

h1

Για την απεργία πείνας

6 Μαρτίου 2011

World Medical
Association.
Declaration of
Tokyo

——————————————————————————————————————–
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ
Διακήρυξη του Τόκιο, Οκτώβρης 1975
——————————————————————————————————————–

Κατευθυντήριες Γραμμές για γιατρούς αναφορικά με βασανιστήρια και άλλες μορφές σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής/μειωτικής/υποτιμητικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, σε σχέση με καθεστώς περιορισμού και φυλάκισης.

Καθήκον του/της γιατρού είναι να θεραπεύει, να εξαλείφει τον πόνο, να παρέχει ανακούφιση και να δρα προς το συμφέρον των ασθενών του/της. Οι ευθύνες αυτές ενεργοποιούνται κάθε φορά που ο/η θεράπων γιατρός αλληλεπιδρά με ένα άτομο, εφαρμόζοντας τις ιατρικές του/της γνώσεις. Η Παγκόσμια Ένωση Ιατρών ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1947, λίγο μετά τις δίκες της Νυρεμβέργης, όπου οι καταχρήσεις της ιατρικής στα στρατόπεδα συγκέντρωσης συμπεριλαμβανομένων βαρβαροτήτων όπως τα ιατρικά πειράματα και τα βασανιστήρια καθώς επίσης και οι πρακτικές ευθανασίας της Ναζιστικής Γερμανίας αποκαλύφθηκαν παγκοσμίως. Παρόλο που η κλίμακα και το εύρος των όσων συνέβησαν κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου είναι ακραία, η κατάχρηση της ιατρικής γνώσης εξακολουθεί να λαμβάνει χώρα ακόμη και σήμερα, σε πολλά μέρη του κόσμου.

Υπάρχει μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ιατρική προς όφελος του ατόμου και την κατάχρηση της ιατρικής. Παρόλα αυτά, οι γιατροί μπορεί να βρεθούν σε δύσκολη θέση σε περιπτώσεις όπου το κράτος εξασκεί ή ανέχεται βασανιστήρια ή άλλες επώδυνες πρακτικές, και οι γιατροί καλούνται ή εξαναγκάζονται να φροντίσουν τα θύματα. Ενώ οι γιατροί είναι υποχρεωμένοι να διαγνώσουν και να παρέχουν ιατρική φροντίδα στα θύματα βασανιστηρίων, η ιατρική δεοντολογία/ηθική τους αποτρέπει από το/απαγορεύει να κάνουν εκτιμήσεις ή να παρέχουν πληροφορίες και θεραπείες, οι οποίες θα μπορούσαν με τη σειρά τους να διευκολύνουν τη μελλοντική ή περαιτέρω διενέργεια βασανιστηρίων. Κάθε τέτοια πράξη συνιστά ουσιαστικά συμμετοχή του/της γιατρού στο βασανισμό, κάτι που όχι μόνο είναι  αντιδεοντολογικό/ανήθικο, αλλά διευκολύνει την αποδοχή τέτοιων πρακτικών και τελικά καταστρέφει την εμπιστοσύνη των ασθενών στο ιατρικό επάγγελμα.

Το Πρωτόκολλο της Ιστανμπούλ, το οποίο έχει εκδοθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, είναι ένας οδηγός για γιατρούς και άλλους εργαζόμενους στο χώρο της υγείας, που καθορίζει το ρόλο τους στην αναγνώριση, διάγνωση, θεραπεία και απο κατάσταση των θυμάτων βασανιστηρίων. Η Παγκόσμια Ένωση Ιατρών και διάφορα μέλη της έχουν συμμετάσχει στη σύνταξη του Πρωτοκόλλου της Ιστανμπούλ και υποστηρίζουν ενεργά τη διανομή και χρήση του.

Το Τέρας

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος έχει τελειώσει.

«Έκανα το καθήκον μου»
«Εκτελούσα εντολές ανωτέρων»

Μόνιμη επωδός των εγκληματιών πολέμου των ηττημένων που δικάστηκαν, μόνιμη δικαιολόγηση των εγκληματιών πολέμου των νικητών που δεν δικάστηκαν. Η ανθρωπότητα παρακολουθεί μουδιασμένη τα ίδια της τα έργα. Μέσα στους εγκληματίες πολέμου και πολλοί γιατροί. Γιατροί απόσπασης ομολογιών με βασανιστήρια, γιατροί σε προγράμματα μαζικής εξόντωσης, γιατροί σε πειράματα με ανθρώπους…, ο κατάλογος των εγκλημάτων είναι μακρύς.

Στην προσπάθεια που γίνεται μετά τον πόλεμο να εξορκιστεί το “κακό” διάφοροι κανόνες αυτορρύθμισης παράγονται για να εμποδίσουν να ξανασυμβεί αυτό που συνέβη. Προϊόν αυτών των διαδικασιών, αποτελεί και η δημιουργία της WMA που έχει σα μέλη της περισσότερες ιατρικές ενώσεις του πλανήτη. Στα πλαίσια αυτών παράγονται και η διακήρυξη του Τόκιο και της Μάλτας. Το ότι παρά τις διακηρύξεις, το κακό ουδέποτε εξαφανίστηκε, μιας και τίποτα δεν έγινε που να χτυπήσει τις αιτίες του είναι φανερό. Σήμερα ζούμε την εποχή της υποχρεωτικής σίτισης των απεργών πείνας στο Γκουαντανάμο, την εποχή των ανακρίσεων μέσα στην εντατική του Ευαγγελισμού. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι η αναγκαιότητα διατήρησης της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων προηγείται των όποιων δικαιωμάτων, βρίσκοντας όποτε χρειαστεί μέσα στους γιατρούς τις υπάκουες ορντινάτσες της.
Η επίδειξη τροφής σε απεργούς πείνας, η προσπάθεια σίτισης απεργών πείνας, εντάσσεται στην παράδοση των ασπόνδυλων αυτών θεραπαινίδων των εξουσιών, των απογόνων των γιατρών του Άουσβιτς, σκοπεύουμε δε να τους αντιμετωπίσουμε ως τέτοιους.

εργαζόμενες/οι στη βιομηχανία της υγείας

World Medical
Association.
Declaration of
Malta

———————————————————————————————————————
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ
Διακήρυξη της Μάλτας, Νοέμβριος 1991
———————————————————————————————————————

Υιοθετήθηκε από το Παγκόσμιο Ιατρικό Συνέδριο στην Μάλτα, Νοέμβριος 1991 καιαναθεωρήθηκε από την Σύνταξη στο 44ο Παγκόσμιο Ιατρικό Συνέδριο, Μαρμπέλλα, Ισπανία, Σεπτέμβριος 1992. Τελική αναθεώρηση από την Γενική Συνέλευση της ΠΕΙ, Πιλάνεσμπεργκ, Νότια Αφρική, Οκτώβριος 2006.

εισαγωγή

1. Απεργίες πείνας γίνονται υπό ποικίλες συνθήκες, αλλά κυρίως αναδεικνύουν διλήμματα σε καταστάσεις όπου οι άνθρωποι είναι υπό κράτηση (φυλακές, σωφρονιστικά ιδρύματα και κέντρα συγκέντρωσης μεταναστών). Συχνά αποτελούν μία μορφή διαμαρτυρίας από ανθρώπους που στερούνται άλλων μέσων για να κάνουν γνωστά τα αιτήματά τους. Αρνούμενοι τροφή για σημαντικό χρονικό διάστημα, ελπίζουν συνήθως ότι θα επιτύχουν συγκεκριμένους στόχους επιφέροντας αρνητική δημοσιότητα στις αρχές. Οι βραχείας διάρκειας ή προσποιητές αρνήσεις τροφής σπανίως εγείρουν ηθικά προβλήματα. Η πραγματική και παρατεταμένη αποχή από τροφή διακινδυνεύει τον θάνατο ή μόνιμη βλάβη για τους απεργούς  πείνας και μπορεί να δημιουργήσει στους γιατρούς μία σύγκρουση αξιών. Οι απεργοί πείνας συνήθως δεν επιθυμούν να πεθάνουν, αλλά μερικοί ίσως να είναι προετοιμασμένοι να το κάνουν για να επιτύχουν τους στόχους τους. Οι γιατροί πρέπει να εξακριβώνουν την πραγματική προαίρεση κάθε ενός ατόμου, ειδικά σε ομαδικές απεργίες πείνας ή σε καταστάσεις όπου η πίεση των συμμετεχόντων μπορεί να είναι ένας παράγων. Ένα ηθικό δίλημμα εγείρεται όταν απεργοί πείνας, οι οποίοι έχουν εμφανώς δώσει σαφείς οδηγίες να μην τους γίνει ανάνηψη, φθάσουν σε στάδιο νοητικής ανεπάρκειας. Η αρχή της φιλανθρωπίας προτρέπει τους γιατρούς να τους κάνουν ανάνηψη, αλλά ο σεβασμός της αυτονομίας κάθε ατόμου συγκρατεί τους γιατρούς από παρέμβαση όταν έχει δοθεί άρνηση για ανάνηψη αξιόπιστη και με πλήρη ενημέρωση. Μία επιπλέον δυσκολία εγείρεται σε συνθήκες κράτησης διότι δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο εάν οι εκ των προτέρων οδηγίες του απεργού πείνας έγιναν εκούσια και με την κατάλληλη ενημέρωση για τις συνέπειες. Οι επόμενες κατευθυντήριες οδηγίες και η υποκείμενη τεκμηρίωσή τους αναφέρονται σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις.

αρχές

2. Καθήκον να ενεργούμε ηθικά. Όλοι οι γιατροί δεσμεύονται από την ιατρική ηθική στην επαγγελματική τους επαφή με ευάλωτα άτομα, ακόμη και όταν δεν παρέχουν θεραπεία. Όποιος και εάν είναι ο ρόλος τους, οι γιατροί πρέπει να προσπαθούν να προλάβουν τον εξαναγκασμό ή την κακοποίηση των κρατουμένων και πρέπει να διαμαρτύρονται εάν αυτή συμβαίνει.

3. … Οι απεργοί πείνας δεν πρέπει με τη βία να υποβάλλονται σε θεραπεία την οποία αρνούνται. Βίαιη σίτιση αντίθετα με ενημερωμένη και εθελούσια άρνηση είναι αδικαιολόγητη.

5. Εξισορρόπηση διπλών καθηκόντων. Οι γιατροί που παρακολουθούν απεργούς πείνας μπορεί να βιώσουν μια σύγκρουση μεταξύ της υποχρέωσης συμμόρφωσής τους στην εργοδοτική αρχή (όπως η διοίκηση της φυλακής) και της υποχρέωσης αφοσίωσής τους στους ασθενείς τους. Οι γιατροί με διπλές υποχρεώσεις δεσμεύονται από τις ίδιες ηθικές αρχές όπως οι άλλοι γιατροί, πράγμα που σημαίνει ότι η κύρια δέσμευσή τους είναι στον κάθε ένα άρρωστό τους.

6. Κλινική ανεξαρτησία. Οι γιατροί πρέπει να παραμένουν αντικειμενικοί στις εκτιμήσεις τους και να μην επιτρέπουν σε τρίτους να επηρεάζουν την ιατρική τους κρίση. Δεν πρέπει να επιτρέπουν στον εαυτό τους να υφίσταται πίεση για να αθετήσουν ηθικές αρχές, όπως να παρέμβουν ιατρικά για μη ιατρικούς λόγους.

12. Μερικές φορές οι απεργοί πείνας δέχονται ενδοφλέβιο διάλυμα αλατούχου ορού ή άλλες μορφές ιατρικής αγωγής. Η άρνηση να δεχθούν ορισμένες ιατρικές παρεμβάσεις δεν πρέπει να προϊδεάζει την άρνησή τους για όποια άλλη μορφή ιατρικής φροντίδας, όπως θεραπεία των λοιμώξεων ή του πόνου.

14. … Οι γιατροί ή άλλο υγειονομικό προσωπικό δεν επιτρέπεται να ασκήσουν αθέμιτη πίεση όποιου είδους στον απεργό πείνας για να αναστείλει την απεργία. Η θεραπεία ή η φροντίδα του απεργού πείνας δεν πρέπει να εξαρτάται από την αναστολή της απεργίας πείνας.

15. Εάν ένας γιατρός δεν μπορεί για λόγους συνειδησιακούς να συμμορφωθεί με την άρνηση του απεργού πείνας για θεραπεία ή τεχνητή διατροφή, ο γιατρός πρέπει να το ξεκαθαρίσει από την αρχή και να παραπέμψει τον απεργό πείνας σε άλλο γιατρό ο οποίος είναι πρόθυμος να συμμορφωθεί με την άρνηση του απεργού πείνας.

19. … Είναι ηθικό να επιτρέψεις σε έναν αποφασισμένο απεργό πείνας να πεθάνει με αξιοπρέπεια μάλλον παρά να υποβάλλεις αυτό το πρόσωπο σε επανειλημμένες ιατρικές παρεμβάσεις αντίθετες στην θέλησή του/της.

21. Η βίαιη σίτιση δεν είναι ποτέ ηθικά αποδεκτή. Ακόμη και εάν έχει την πρόθεση να ωφελήσει, η σίτιση που συνοδεύεται με απειλές, εξαναγκασμό, πίεση ή χρήση φυσικών περιορισμών είναι μία μορφή απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης. Εξ ίσου απαράδεκτη είναι η βίαιη σίτιση κάποιων κρατούμενων με σκοπό να εκφοβίσει ή να εξαναγκάσει άλλους απεργούς πείνας να σταματήσουν την απεργία.

———————————————————————————————————————
Από τις 25.01.2011 , 300 μετανάστες εργάτες
έχουν ξεκινήσει απεργίας πείνας σε Αθήνα και
Θεσσαλονίκη ζητώντας το αυτονόητο. Ίσα
δικαιώματα με τους ντόπιους εργάτες, να
σταματήσει το καθεστώς της παρανομίας και
των κυνηγητών.

Αρνούμενοι να ζουν γονατιστοί και

κυνηγημένοι, προσπαθούν να σηκώσουν με
το ύστατο όπλο των απελπισμένων την απεργία
πείνας ένα προπύργιο αξιοπρέπειας και αγώνα.

Η Αλληλεγγύη μας στο δίκαιο αγώνα τους είναι
κάτι παραπάνω από αυτονόητη.


κατεβάστε το pdf από εδώ