h1

15 τρόποι για να τη γλιτώσουμε ατομικά

16 Σεπτεμβρίου 2013

15waysposter

Επειδή τα πράγματα έχουν δυσκολέψει αισθητά, και επειδή από ό,τι φάνηκε από τα κλεισίματα των Νοσοκομείων απειλούνται ακόμα και οι θέσεις των μόνιμων και μάλιστα ακόμα και των γιατρών(!) και από ό,τι φαίνεται δεν χωράμε όλοι στις θέσεις εργασίας, αποφασίσαμε να μοιράσουμε αυτόν το σύντομο οδηγό επιβίωσης…

Ακολουθήστε τον πιστά και θα μας θυμηθείτε!

1) Ακολουθούμε πιστά το Κόμμα μας ή/και τη Συνδικαλιστική μας Παράταξη.

• Αν αυτά είναι (ή ήταν) στην κυβέρνηση μπορούμε διακριτικά να τα βρίζουμε,

• Αν είναι στην Αντιπολίτευση, τα πράγματα είναι πιο απλά καθώς μπορούμε να παρόλα αυτά δεν πρέπει να είμαστε αγνώμονες και να ξεχνάμε ότι αυτά μας στήριξαν όταν ήταν να διοριστούμε, αλλά και όλα τα χρόνια που δουλεύουμε στο σύστημα με τα φακελάκια, τα απογευματινά ιατρεία κλπ. βρίζουμε πιο άνετα και να ελπίζουμε ότι, όταν οι δικοί μας θα έρθουν στα πράγματα, η κατάσταση θα διορθωθεί. Με ελάχιστο για εμάς κόστος οι υπεύθυνοι θα αποκαθηλωθούν και κάποια “δικά μας παιδιά”, που φυσικά δε θα είναι σαν τους άλλους, θα αναλάβουν τα πράγματα. Μέχρι τότε;Υπομονή και προσοχή να μη χάσουμε ψήφους!

2) Στις συζητήσεις υποστηρίζουμε: μνημονιακούς ή αντιμνημονιακούς… ανάλογα. Από τη στιγμή που δε μιλάει κανένας για συγκεκριμένους αγώνες όλα είναι εύκολα!

3) Συμμετέχουμε σε όλες τις συναυλίες συμπαράστασης. Μπορεί να μη σώθηκε κάποιος εργασιακός χώρος αλλά τι άλλο να κάνει κανείς…; Πάρτυ;

4) Δε διαμαρτυρόμαστε για τους όρους εργασίας μας. Ας γίνει σαφές: “κάτω τα χέρια από το Δημόσιο” σημαίνει κάτω τα χέρια από τις δουλειές μας! Καλό είναι βέβαια να αναφέρουμε ότι μειώνονται τα κρεβάτια νοσηλείας, ότι επιδεινώνεται η ποιότητα της παρεχόμενης περίθαλψης (εκπαίδευσης κοκ), ότι οι ανασφάλιστοι δεν έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη, αλλά μη τρελαθούμε κιόλας! Σκοπός είναι να μη μας απολύσουν.

5) Ακολουθούμε πιστά τις αποφάσεις του ΔΣ του Σωματείου ή/και της παράταξής μας (ανάλογα με το τι βολεύει περισσότερο). Αν δεν καλούν σε Γενικές Συνελεύσεις δεν πειράζει, θα έχουν τους λόγους τους. Εξάλλου αν αυτοί κάνουν σωστά τη δουλειά τους και πιέζουν εκεί που πρέπει τι να την κάνεις τη Συνέλευση;

6) Αν, παρ’ ελπίδα, λόγω πίεσης αγνώμονων ψηφοφόρων καλεστεί Συνέλευση, ακολουθούμε πιστά τη γραμμή της παράταξης.

7) Όταν οι συνελεύσεις παίρνουν απόφαση για δράσεις, συμμετέχουμε στις δράσεις της δικής μας παράταξης.

8) Αποφεύγουμε τη λήψη πρωτοβουλιών! Ο Συνδικαλισμός είναι υπόθεση των Συνδικαλιστών. Τόσες παρατάξεις και κόμματα τι θα κάνουν; Ούτως ή άλλως αυτοί είναι μέσα στα πράγματα και όλο και κάτι παραπάνω θα ξέρουν.

9) Αφήνουμε το συντονισμό της κινητοποίησης και τη διεύθυνση του αγώνα στα εκλεγμένα ΔΣ. Αποφεύγουμε Eπιτροπές Aγώνα άμεσα ανακλητές από τις συνελεύσεις: αν τον Ιούνη δεν ήταν οι Πρόεδροι των ΕΛΜΕ να πάρουν την ευθύνη και να αλλάξουν τις αποφάσεις των Συνελεύσεων, ακόμα θα τρέχαμε!

10) Σε περίπτωση Απεργίας 24ωρης ή 48ωρης γκρινιάζουμε γιατί δεν γίνεται Απεργία Διαρκείας.

11) Σε περίπτωση Απεργίας Διαρκείας ή άλλης δυναμικής δράσης:

• Δεν ψαρώνουμε. Κανένας δεν πρόκειται να οδηγήσει τα πράγματα στα άκρα.

• Βάζουμε μπροστά τα νοίκια, τα χαράτσια και τις δόσεις και δε συμμετέχουμε

• Βρίζουμε τους άλλους κλάδους που δε συμμετέχουν στον αγώνα.

• Δεν παίρνουμε καμία πρωτοβουλία ώστε να βρεθούμε με άλλους αγωνιζόμενους! (τουλάχιστον όχι σε όλες τις ημέρες).

• Σε περίπτωση που άλλοι κλάδοι δίνουν δυναμικούς αγώνες, σίγουρα ο δικός μας κλάδος δε θα είναι ώριμος για συμμετοχή.

• Αποφεύγουμε τις εντάσεις και την κλιμάκωση! Ελπίζουμε ότι οι κυβερνώντες θα καταλάβουν ότι έχουμε δίκιο, θα δουν ότι είμαστε πολλοί, θα αναλογιστούν το πολιτικό κόστος και… θα κάνουν πίσω.

• Όταν βεβαιωθούμε ότι η παράταξή μας ή/και το κόμμα μας κατέγραψε τη δυναμική που ήθελε και θα βγουν ενισχυμένα, ψηφίζουμε την αναστολή της κινητοποίησης.

• Η νίκη ή όχι του αγώνα είναι δευτερεύουσα μπροστά στο κομματικό ζήτημα! Αυτό που προέχει σήμερα είναι να αναδειχθεί πολιτική διέξοδος, να πέσει το μπλοκ του μνημονίου για να λυθεί το πρόβλημά μας.

12) Οι άλλοι κλάδοι (ακόμα και στον ίδιο χώρο εργασίας), οι αδιόριστοι, οι εργαζόμενοι του ίδιου κλάδου αλλά με άλλες εργασιακές συνθήκες (μπλοκάκι, εργολαβίες, ΕΣΠΑ, επικουρικοί, αγροτικοί γιατροί κ.ά.) ας παλέψουν μόνοι τους. Συνδικαλιστές δεν έχουν; Εξάλλου είπαμε ότι για να τη βολέψουμε εμείς κάποιοι πρέπει να την πατήσουν!

13) Οι αποδέκτες των υπηρεσιών μας (ασθενείς όταν μιλάμε για υγειονομικούς αλλά και μαθητές και γονείς όταν μιλάμε για εκπαιδευτικούς) μπορούν (αν όχι οφείλουν) να έρθουν να συμπαρασταθούν. Στη χειρότερη περίπτωση καλούμε συνάντηση φορέων.

14) Συνάντηση φορέων καλούμε και σε περίπτωση που δεχόμαστε πιέσεις για άνοιγμα τουαγώνα. Όλοι οι παραπάνω (εργαζόμενοι, άνεργοι, ασθενείς, γονείς, μαθητές) όλο και κάποιον κομματικό θα έχουν που θα τον έχουν εκλέξει σε κάποια καρέκλα και θα μπορέσει να συνεννοηθεί με τους δικούς μας αντίστοιχους.

15) Αποφεύγουμε τις “Κοινές Συνελεύσεις Αγώνα” όλων των παραπάνω! Εκτός του ότι δείχνουμε έλλειψη εμπιστοσύνης στους εκλεγμένους μας, μπορεί να χαθεί ο έλεγχος, να αυτονομηθεί ο αγώνας και να χαθεί η εξουσία τους (αυτή που όλα τα χρόνια μας προστάτευε)! Επιπλέον θα πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες που τους είχαμε αναθέσει και τότε να δούμε ποιον θα βρίζουμε! Άσε που όντας υπεύθυνοι για τις τύχες μας μπορεί να μας φανούν πιο λογικές αποφάσεις που θα μας ξεβολέψουν και τότε τι κάνουμε;

Χιλιάδες εργαζομένων, νυν, πρώην αλλά και επίδοξων, ακολούθησαν και ακολουθούν τις παραπάνω συμβουλές. Κι αν κάποιοι απέτυχαν, τι να κάνουμε; Δεν είναι δυνατόν να τα καταφέρουν και όλοι! Στον καπιταλισμό ζούμε!
Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και αντίστοιχης δομής Συνδικαλισμό έχουμε…
Ας μην είμαστε και αχάριστοι! Κάποιοι τη γλίτωσαν!
Πόσοι όμως και μέχρι πότε; Κι αν κάποιος πιστεύε ότι ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία, για πόσο ακόμα; Ενώ το σύστημα περίθαλψης αποσυντίθεται; Ενώ έχουν ήδη κλείσει Νοσοκομεία; Ενώ “εξαφανίζονται” μαγικά θέσεις εργασίας είτε με κινητικότητες, διαθεσιμότητες και άλλους πρόσφατους όρους, είτε με μείωση των διορισμών;  Όπως πανομοιότυπα συμβαίνει και στο χώρο της εκπαίδευσης και πρόκειται να συμβεί και σε άλλους εργασιακούς χώρους;Μήπως αξίζει άραγε να βρεθούμε με όσους και όσες αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα και βλέπουμε κοινούς τρόπους αντιμετώπισης;

Ας σταματήσουμε να αναζητούμε συμμάχους εκεί όπου κυριαρχούν οι άνθρωποι της εργοδοσίας, μεγαλοδιευθυντές και μεγαλοσυνδικαλιστές. Ας κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο ως εργαζόμενοι και άνεργοι, για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα.
Να οργανώσουμε τους αγώνες αυτούς που όχι μόνο δεν θα στρέφουν τον έναν εκμεταλλευόμενο ενάντια στον άλλον, αλλά θα θέτουν και μια προοπτική για μια κοινωνία χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση. Ο χρόνος είναι τώρα και ο τρόπος είναι αυτός…

…ΚΟΙΝΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΑΓΩΝΑ

ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΓΛΙΤΩΣΟΥΜΕ

 

Advertisements
h1

περιφράξεις, αποκλεισμοί, υποβάθμιση των χώρων περίθαλψης και αγώνες

12 Απριλίου 2013

afisa_diimero-ygeia

h1

Aφίσα για το εισιτήριο στην πρόληψη του Θεαγενείου

5 Απριλίου 2013

AYTOI ΞΕΡΟΥΝ

h1

Από την παρέμβαση στο θεαγένειο

18 Νοεμβρίου 2012

 

h1

Τώρα και πρόληψη στη μοναδική τιμή των 5€

14 Νοεμβρίου 2012

 Ο λόγος γίνεται για την επιβολή αντιτίμου 5 ευρώ στις ασθενείς που εξετάζονται σε τμήματα πρόληψης του Θεαγένειου Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Θεσ/νίκης (τεστ Παπανικολάου, μαστογραφία). Η είσπραξη του 5ευρου σε προληπτικές εξετάσεις διαπιστώθηκε κατά τη διάρκεια μιας παρέμβασης, στα πλαίσια του αγώνα των νοσοκομειακών τους προηγούμενους μήνες (επίσχεση εργασίας). Άξιο απορίας είναι το πώς συμβιβάζεται οι εργαζόμενοι να λένε ότι αγωνίζονται όχι μόνο για τα δεδουλευμένα αλλά και για “δημόσια δωρεάν υγεία για όλους” και στην κινητοποίησή τους να μην είναι στόχος αυτό το απαράδεκτο μέτρο. Άξιο απορίας είναι επίσης πώς το συγκεκριμένο εισιτήριο μπορεί και αντιβαίνει ακόμα και τις ίδιες τις διατάξεις του Υπουργείου Υγείας για τους φραγμούς στην περίθαλψη, οι οποίοι μέχρι τώρα δεν αγγίζουν την πρόληψη, η οποία σαφέστατα εξαιρείται του 5ευρου.
Το 5ευρο εισιτήριο, βάσει νόμου, έχει εισαχθεί πια σε όλα τα τακτικά εξωτερικά ιατρεία σε Νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας, κλείνοντας την πόρτα στους μη έχοντες και ανοίγοντας το δρόμο για τη λειτουργία του ΕΣΥ με όρους επιχείρησης. Στο όνομα της αρπαχτής σε κάποια από αυτά τα νοσοκομεία – μαγαζιά, οι διοικήσεις αυθαιρετούν αγνοώντας τις εγκυκλίους του υπουργείου, υποχρεώνοντας μέχρι και τους ασθενείς χρόνιων νοσημάτων να πληρώνουν. Επιλέγουμε λοιπόν να παρέμβουμε ενάντια σε νόμιμα και παράνομα εισιτήρια στην περίθαλψη, καθώς και στα χειρότερα που έπονται.

 ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΕΠΟΝΤΑΙ
Συγχωνεύσεις νοσοκομείων με δραστική μείωση των νοσοκομειακών κλινών, εκχώρηση κλινών στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, απογευματινά ιατρεία όπου εξυπηρετούνται άμεσα όσοι και όσες μπορούν να πληρώσουν 50 ευρώ (τουλάχιστον) για να παρακάμψουν την αναμονή των πρωινών τακτικών ιατρείων, διαγραφή κι άλλων φαρμάκων από τη λίστα των συνταγογραφούμενων, αύξηση της συμμετοχής των ασθενών στα συνταγογραφούμενα φάρμακα είτε πληρώνοντας τη διαφορά από τα γενόσημα είτε με την καθαυτή αύξηση του ποσοστού συμμετοχής, ελάττωση των φαρμακευτικών παροχών για τους ασφαλισμένους της πρόνοιας, 25 ευρώ για κάθε εισαγωγή σε Νοσοκομείο, 1 ευρώ σε κάθε συνταγή… Τελικά, μια γενικευμένη εξαθλίωση του συστήματος υγείας που ενισχύει τα ιδιωτικά ιατρεία και τις ιδιωτικές κλινικές και εντείνει τους οικονομικούς διαχωρισμούς στην περίθαλψη.

 Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΣΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΑΣ
Τι γίνεται με τους άνεργους, τις ανασφάλιστες, τους χαμηλόμισθους, τους ηλικιωμένους, τους αποκλεισμένους αυτού του κόσμου; Τι γίνεται όταν οι μετανάστες και οι μετανάστριες, ο πιο αδύναμος κρίκος από τους αποκλεισμένους, μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίους τράγους – υπαίτιους για την κατάρρευση του συστήματος; Τι γίνεται με τους ψυχικά πάσχοντες και τους τοξικοεξαρτημένους; Τι γίνεται με αυτούς που κατά βάση έχουν ανάγκη τη δωρεάν παροχή υπηρεσιών περίθαλψης; Αυτές που καθημερινά αποκλείονται γιατί απλά περισσεύουν για ένα σύστημα σε κρίση; Αυτούς που αρρωσταίνουν ζώντας στα γρανάζια μιας παρανοϊκής μηχανής που αλέθει επιθυμίες, ανάγκες, όνειρα με μοναδικό σκοπό το κέρδος;

Η αναδιάρθρωση απροκάλυπτα πια ορίζει τα “σώματα χωρίς σημασία”, πέραν των άλλων, μέσα από αποκλεισμούς και περιφράξεις στις υπηρεσίες υγείας. Οι αποκλεισμοί αυτοί καθημερινά εντείνονται και φεύγουν πια από τη σφαίρα της θεραπείας και της φαρμακευτικής αγωγής, αγγίζοντας και την ίδια την πρόληψη. Αναίσχυντο παράδειγμα αποτελεί το Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης στο οποίο έχει καθιερωθεί το 5ευρο εισιτήριο για το τεστ Παπανικολάου και τη μαστογραφία στα ιατρεία των τμημάτων πρόληψης. Eν μέσω κρίσης και περικοπών, μπαίνουν οικονομικοί φραγμοί σε βασικά κομμάτια της πρόληψης γυναικολογικών νοσημάτων. Μπαίνουν στο στόχαστρο τα screening tests και δη το τεστ
Παπανικολάου και η μαστογραφία, βασικές προληπτικές διαγνωστικές μέθοδοι για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας και τον καρκίνο του μαστού αντίστοιχα. Αποκαλύπτεται για μία ακόμη φορά ότι η πρόληψη δεν ενδιαφέρει το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία όταν δεν αποφέρει οικονομικό όφελος… Όταν πρόκειται για ανασφάλιστες, άνεργες και γυναίκες με ή χωρίς χαρτιά που δεν (θα) πληρώνουν εισφορές.

 ΑΣ ΜΗ ΓΕΛΙΟΜΑΣΤΕ
Η καθημερινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε στα νοσοκομεία κάθε άλλο παρά μας ευχαριστεί: οι μεγάλες ελλείψεις προσωπικού και υποδομών, τα εξαντλητικά ωράρια των εργαζομένων, η ολοένα αυξανόμενη απλήρωτη εργασία έχουν σαν παρενέργεια φυσικά και την κακή ποιότητα των υπηρεσιών. Από την άλλη, τα φακελάκια, οι δοσοληψίες με τις φαρμακευτικές εταιρίες, οι πελατειακές σχέσεις (και άλλα πολλά που οδηγούν στον ολοένα αυξανόμενο διαχωρισμό των ασθενών σε κατηγορίες) είμαστε σίγουροι ότι δε θα χτυπηθούν ποτέ από τους αφέντες αυτού του συστήματος.

 ΔΕ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΟΣΤΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ
Δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτούμε τη διαφορετική αντιμετώπιση των ασθενών ανάλογα με την οικονομική και την κοινωνική κατάστασή τους, το φύλο τους, την ηλικία τους, το χρώμα τους, τη γλώσσα τους. Δε θα καθίσουμε αμέτοχοι μπροστά στις παλιές και νέες περιφράξεις στη θεραπεία και στην πρόληψη. Δε βλέπουμε άλλη λύση παρά τον κοινό αγώνα εργαζομένων στο ΕΣΥ και χρηστών υπηρεσιών υγείας για τα ζητήματα που αφορούν άμεσα τις ζωές όλων μας.

ΙΣΟΤΙΜΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΟΛΩΝ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ
ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ
ΔΩΡΕΑΝ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

κατεβάστε το pdf από εδώ

h1

Γιατί στηρίζουμε τις επισχέσεις των νοσοκομειακών γιατρών της Θεσσαλονίκης

3 Σεπτεμβρίου 2012

Το γιατί είναι αναγκαίος ο αγώνας αυτήν την περίοδο δεν χρειάζεται πολύ κόπο για να το εξηγήσεις, ούτε είναι και κάτι την αναγκαιότητα του οποίου αντιλαμβανόμαστε μόνο εμείς. Όσοι καταλαβαίνουν ότι η όλη φιλολογία γύρω από την κρίση αποσκοπεί στο να μας κάνει να την δεχτούμε σαν κάτι το φυσικό και αναπότρεπτο, κάτι σαν μια καταιγίδα ας πούμε, καταλαβαίνουν και ότι ο αγώνας είναι μονόδρομος. Όσοι δεν θολώνουν από την παραφιλολογία ότι η κρίση είναι κάτι που μας αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο, είναι ήδη έτοιμοι να ξεσηκωθούν.

Εξάλλου δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις ότι αυτό που σήμερα συμβαίνει στην Ελλάδα (και που συνέβη και σε άλλες χώρες όχι μόνο της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας αλλά και της ΕΕ) είναι η προσπάθεια να υποτιμηθεί (ή ακόμα και να καταστραφεί πλήρως) η εργατική δύναμη ώστε να διατηρηθεί η κερδοφορία στα πλαίσια της παγκόσμιας αγοράς.

Δεν χρειάζεται να μας το πει κανείς ότι αυτό είναι που συμβαίνει και εκφράζεται και στις υπηρεσίες περίθαλψης και έχει γενικότερες επιπτώσεις στη ζωή όλων. Δραματική πτώση στην ποιότητα της περίθαλψης (ελλείψεις προσωπικού, υλικών, τεράστιες αναμονές για ραντεβού) που για πολλούς εκφράζεται και ως αποκλεισμός (οι ανασφάλιστοι έχουν ήδη πεταχτεί απέξω, μετανάστες, τοξικοεξαρτημένοι, ψυχικά πάσχοντες βιώνουν έναν εξαιρετικά εχθρικό μηχανισμό), ο ΕΟΠYΥ, οι αλλαγές των ποσοστών συμμετοχής, οι απλήρωτοι φαρμακοποιοί που αυξάνουν ακόμα περισσότερο το κόστος των υπηρεσιών περίθαλψης, ενώ οι φακελάκηδες, τα χαϊδεμένα παιδιά των διοικήσεων, φροντίζουν για τον αποκλεισμό και των υπολοίπων. Και μέσα σ’ όλα, η ακροδεξιά πτέρυγα του κεφαλαίου, με τη χρυσή αυγή επικεφαλής, εκφράζει αδιανόητες καινούριες τάσεις: τράπεζα αίματος μόνο για Έλληνες, κοινωνικό ιατρείο καρατζαφέρη-εκκλησίας, πέταγμα μεταναστών έξω από τα νοσοκομεία, επιθέσεις σε προσωπικό νοσοκομείων… Στην αρχή κρυφά και σταδιακά και ύστερα ξεκάθαρα επιβάλλεται ο νόμος της κοινωνικής ευθανασίας: θα πεθάνεις νωρίς γιατί είσαι φτωχός και περισσεύεις – και ο αντικειμενικός σου αποκλεισμός εμφανίζεται ως υποκειμενική σου αποτυχία – .

Tην ίδια στιγμή οι εργασιακές σχέσεις υποβαθμίζονται και κατακερματίζονται, επιτρέποντας στην εργοδοσία το πλήρες ξεζούμισμα των εργαζομένων. Ατελείωτες ώρες εργασίας και υπερεργασίας (υπέρβαση ορίου εφημεριών, παράνομα προγράμματα εφημέρευσης), απλήρωτη εργασία, ανασφαλής εφημέρευση, εισαγωγή μπλοκάκηδων γιατρών στα νοσοκομεία για περαιτέρω υποτίμηση της εργατικής δύναμης των γιατρών, μισθολογικές περικοπές (δια νόμου ή και αυθαίρετες) κ.ά.

Ο αγώνας λοιπόν των γιατρών που προχωρούν σε επίσχεση εργασίας μας αφορά, γιατί διεξάγεται από αυτούς που είναι διατεθειμένοι να δώσουν έναν αγώνα ενάντια στην προσπάθεια υποτίμησης της εργατικής δύναμης, υποτίμησης της ίδιας μας της ζωής. Έναν αγώνα στον οποίο οι εκμεταλλευόμενοι θα δίνουν τη δική τους απάντηση στη διαχείριση της κρίσης που επιδιώκει την ενότητα εκμεταλλευόμενων – αφεντικών.

Οι επαγγελματίες συνδικαλιστές ήταν το λιγότερο απόντες μέχρι τώρα από τον αγώνα αυτό. Είναι κοινό μυστικό ότι ο κύριος ρόλος τους είναι να καταφέρουν να εκφράσουν σε πρώτο χρόνο την οργή που γεννιέται, ώστε σε δεύτερο χρόνο να μπορέσουν να την ελέγξουν, και να την οδηγήσουν ο καθένας εκεί όπου τα συμφέροντά του υπόκεινται. Ακόμα και αν απέτυχαν να ελέγξουν τον αγώνα αυτόν στην αρχή του, δεν αμφιβάλουμε ότι θα κάνουν κάποια στιγμή την εμφάνισή τους μαζί με το μεγάλο καπέλο της διαμεσολάβησης (είτε προσπαθώντας να βάλουν τον αγώνα στα καλούπια που τους ταιριάζουν – π.χ. μετατρέποντας τον σε νομική ή τηλεοπτική αντιπαράθεση – είτε σαμποτάροντας τον ανοιχτά). Πιστεύουμε ότι οι κοινές συνελεύσεις είναι η μόνη απάντηση. Η συνέλευση αγώνα που διαμορφώνεται τώρα, κυοφορεί εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα επιτρέψουν αδιαμεσολάβητα, χωρίς ειδικούς της πολιτικής, εμείς οι ίδιοι που υφιστάμεθα τα προβλήματα να βρούμε τις λύσεις και να βάλουμε μπροστά τους αγώνες που αρμόζουν.

κοινές συνελεύσεις αγώνα;
Ποιοι όμως είμαστε εμείς; Ποιοι θα πρέπει να βρεθούν δίπλα – δίπλα σε αυτές τις συνελεύσεις και αυτούς τους αγώνες; Είπαμε ήδη ότι η κρίση δεν μας αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο! Και δεν εννοούμε μόνο τους πολιτικούς ή τα αφεντικά. Πολλών εργαζομένων τα συμφέροντα ταυτίζονται με την διαιώνιση της προηγούμενης κατάστασης. Η θέση τους στην πυραμίδα της ιεραρχίας τους επέτρεπε να αντιμετωπίζουν τον αγώνα της καθημερινότητας από πολύ καλύτερη θέση από πολλούς άλλους και για αυτό υπερασπίζονται, ακόμα και μέσα στους αγώνες, την κλαδική διαίρεση και την ιεραρχία, τις πηγές δηλαδή των όποιων προνομίων τους. Αυτοί, μέσα στην κρίση κοιτάζουν τώρα πως θα τη γλιτώσουν ο καθένας ατομικά ή το πολύ πολύ ο κλάδος τους και αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με άλλους εργαζόμενους – εκμεταλλευόμενους. Η χαρακτηριστική απουσία των επιμελητών ιατρών από τον αγώνα των επισχέσεων είναι ενδεικτική του ρόλου ενός μεγάλου κομματιού αυτών. Άλλωστε με φακελάκια, ποσοστά από τις εταιρείες για τα συνταγογραφούμενα φάρμακα, κομπίνες, απογευματινά ιατρεία ή και με ιδιωτικά ιατρεία, ο μισθός του Ε.Σ.Υ. αλλά και οι συνθήκες της υγείας είναι δευτερεύον ζήτημα για κάποιους.

Στις αυτονόητες ερωτήσεις: τι γίνεται με τους άνεργους, τι γίνεται με τους περιστασιακά εργαζόμενους, τους μετανάστες, τους ανασφάλιστους, τι γίνεται με εργαζόμενους στον ίδιο κλάδο αλλά με άλλες εργασιακές σχέσεις άρα και άλλο σωματείο (πχ stage, εργολαβίες κλπ), τι γίνεται με τους χρήστες των υπηρεσιών που παράγουμε, τι γίνεται με την πρόσβαση σε αυτές τις υπηρεσίες,… όταν η απάντηση δεν είναι υβριστική είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα αδιάφορο σήκωμα των ώμων.

Με ποιους αξίζει άραγε να βρεθούμε; Με αυτούς που έτυχε να έχουμε την ίδια εργασιακή θέση και σχέση ή με εκείνους που αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα και βλέπουμε κοινούς τρόπους αντιμετώπισης; Πότε θα σταματήσουμε να αναζητούμε συμμάχους εκεί όπου κυριαρχούν οι άνθρωποι της εργοδοσίας, μεγαλοδιευθυντάδες, οι καθηγητές και οι φακελάκηδες και θα κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στην περίθαλψη αλλά και οι χρήστες των υπηρεσιών περίθαλψης, για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα; Πότε θα οργανώσουμε τους αγώνες αυτούς που όχι μόνο δεν θα στρέφουν τον έναν εκμεταλλευόμενο ενάντια στον άλλον, αλλά θα θέτουν και μια προοπτική για μια κοινωνία χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση;

ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΤΑΓΟΝΑ ΠΟΥ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ

συναντιόμαστε και κινούμαστε ενάντια:
στο ρήμαγμα των υποδομών,
στην ερήμωση από προσωπικό,
στους φακελάκηδες,
στα ιδιωτικά ιατρεία των πανεπιστημιακών,
στο εργασιακό κάτεργο των εργολαβιών,
στον αποκλεισμό των ανασφάλιστων από τις δομές περίθαλψης,
στους φραγμούς που βάζει ο ΕΟΠΥΥ,
στην αύξηση του κόστους του φαρμάκου,
στην υπερεργασία και την απλήρωτη εργασία

 

κατεβάστε το κείμενο σε μορφή pdf εδώ

h1

Παρέμβαση στο Γ.Ν. «Άγιος Δημήτριος»

24 Ιουνίου 2012